پايان آرزوهاى دوگانه فيروز كريمى -

ایران ورزشی-تنها يك راه حل براى استقلال باقى مانده است: تصاحب جام حذفى؛ جامى كه استقلال در سال هاى اخير همواره در به دست آوردن آن با مشكلاتى روبه رو بوده است! پس از خروج استقلال از گردونه تيم هاى مدعى قهرمانى ليگ برتر فيروز كريمى چنين هدف بزرگى را در تيمش جارى كرد: «مى رويم و با همه قوا جام حذفى را به چنگ مى آوريم.»
بديهى است كه پس از شكست تحقيرآميز مقابل پگاه گيلان و نااميد كردن هواداران استقلال از قهرمانى در جام زرين ليگ برتر به كار بردن اين جملات مى تواند قوام استقلال را بيشتر كند اما مى بايست با نگاه واقع بينانه ترى به استقبال آينده رفت. سوال امروز از مجموعه كادر فنى استقلال و على فتح الله زاده و حتى كامران منزوى اين است: «مجموعه فعلى آيا پتانسيل قهرمانى در جام حذفى را دارد؟» بى شك اگر بخواهيم احساساتى به اين موضوع نگاه نكنيم مى بايست استقلال را از شانس كمى در جام حذفى برخوردار بدانيم.

شانسى كه به واسطه نتايج اخير و توانايى هاى بازيكنان اين تيم، استقلال را در محاصره خود قرار داده و اگر نه استقلال به دليل قدمت و سابقه اش در حالت عادى قادر است به آسانى در دو جبهه جام حذفى و ليگ برتر يكى از مدعيان جدى باشد اما سوء مديريت استقلال درجذب بازيكنان كارآمد همواره در بازيهاى گذشته ايرادهاى عميقى را در استقلال مقابل ديدگان ما قرار داده كه امروز از انگيزه مجموعه كنونى استقلال در تصاحب جام حذفى قطع اميد كنيم. البته در اين راه هرگز نبايد فيروز كريمى را مقصر دانست. فيروز كريمى هرگز در جذب بازيكنان استقلال دخالتى نداشته است و اين مجموعه مديريتى استقلال در امور نقل و انتقالات بود كه در آغاز فصل با جذب بى رويه مهاجمان و بى توجهى به خلأ استقلال در ميانه ميدان و خط دفاعى استقلال را به اين روز دچار كرد. استقلال حتى درون دروازه هم اشتباه بزرگى مرتكب شد. تنها ماندن وحيد طالب لو زخم عميقى را به تن استقلال نشاند كه در بازى با پگاه گيلان به اوج رسيد. آيا اين فكر را بايد تنها به گردن ناصر حجازى انداخت؟ آيا در استقلال اتاق فكرى براى جذب بازيكنان به درد خور وجود نداشت يا اصلا «يارگيران» در آغاز فصل توجهى به پر كردن خلأهاى چشمگير استقلال پس از كنار رفتن تعداد زيادى از بازيكنان كليدى همچون محمود فكرى، حسين كاظمى، على انصاريان، ميثم بائو، سياوش اكبرپور، اصغر طالب نسب و ... نداشتند؟
... بگذريم، اين روزها چنين به نظر مى رسد كه استقلال براى خارج كردن خود از باتلاق عميقى كه در آن گرفتار شده تنها يك راه حل دارد؛ راه حلى كه مى توانست پيش از اين با وسواس بيشترى مورد توجه فيروز كريمى قرار بگيرد. استقلال هرگز آن تيمى نبود كه بتواند در ليگ برتر يك مدعى سرسخت و جدى باشد به طورى كه از آغاز ليگ هيچگاه رتبه اين تيم از چهارمى تجاوز نكرد. نزول استقلال پس از بازى با پگاه گيلان هرچند با شكست ابومسلم و مقاومت كمرنگ جلوه كرد مهر تاييدى بر ناتوانى استقلال است و اين افول چشمگير فرياد فيروز كريمى و دستيارانش را براى حمله به سوى جام حذفى كم اثر جلوه مى دهد، مگر آنكه در روزهاى آينده معجزه اى در مجموعه كنونى استقلال رخ دهد و استقلال بتواند با جذب نيروى روانى مكفى و از ميان برداشتن اشكالات موجود در خطوط سه گانه، جام حذفى را به هوادارانش هديه دهد. هديه اى كه مى تواند در اين روزهاى بدبختى مرهمى بر زخم هاى كهنه هواداران استقلال باشد. آيا چنين خواهد شد؟