واكنش پرسپوليسى ها به انتشارخبر درگيرى -

ايران ورزشى- صداى سوت، به حقارت پرسپوليسى ها پايان مى دهد. حالا همه عصبى اند. بعضى ها از شكست تحقيرآميز و بعضى ها هم از تعويض شدن شان و چند نفرى هم از نيمكت نشينى.
پرسپوليس آماده انفجار است. سكوتى كه از زمين تا رختكن، سرخ ها را همراهى مى كند، آرامش قبل از توفان است. رختكن غرق در سكوت است و هق هق گريه نيكبخت و سپهر تنها صدايى است كه به گوش مى رسد. شوك اين شكست به حدى سنگين است كه حتى مربيان هم حرفى براى گفتن ندارند تا اينكه ليدرها وارد رختكن مى شوند. عصبانيت در چهره هايشان موج مى زند. يكى از آنها بازيكنان را خطاب قرار مى دهد و شروع به داد و فرياد مى كند: «خيلى بى غيرتيد. از بازى كه انجام داديد خجالت نمى كشيد؟ همه تان …» نيكبخت طاقت نمى آورد و به سمت او حمله ور مى شود. به تبع او مامانى و شيث هم از جايشان بلند مى شوند و به سمت ليدرها مى روند. درگيرى و زد و خورد به اوج مى رسد و مربيان براى پايان دعوا پا در ميانى مى كنند.

حالا فرصت خوبى است تا شيث عقده هاى چند ماهه اش را بر سر قطبى خالى كند. او كه از تعويض اش در جريان بازى هنوز عصبانى است به سوى قطبى حمله ور مى شود و به سينه او مى كوبد تا سرمربى در مقابل شاگردانش كه اتفاقا خيلى هايشان چشم ديدنش را ندارند به زمين بيفتد. او قطبى را از صحبت هاى پر نيش و كنايه و توهين آميزش هم بى نصيب نمى گذارد. حالا استيلى هم عصبى شده و هر طور شده غائله را خاتمه مى دهد. فريادهايش بر سر بازيكنان و ليدرها، آنها را به سكوت وادار مى كند اما ليدرها كه هنوز از تحقير تيم محبوبشان ناراحتند به پنجره هاى رختكن حمله ور مى شوند و شيشه ها را مى شكنند. شايد مى خواهند تعصب شان را به رخ سرخپوشان بكشند. ديگر فرصتى براى ماندن نيست. پرسپوليس بايد به تهران بازگردد. اعضاى تيم وسايل شان را جمع مى كنند و راهى فرودگاه مى شوند. در مسير هم حرفى ميان آنها رد و بدل نمى شود. موبايل ها كه به خاطر پرواز خاموش شده ديگر روشن نمى شود و اين موضوع تا يك روز بعد ادامه پيدا مى كند. مسوولان باشگاه هم تمايلى به صحبت كردن درباره اتفاقات رخ داده ندارند و همچنان از دسترس خبرنگاران دور هستند هرچند اگر اين طور هم نبود، جز تكذيب، چيزى از آنها نمى شنيديم. درست مثل حالا كه عليپور- به عنوان يكى از شاهدان ماجرا- سعى در كتمان درگيرى ها دارد: «من كه چيزى نديدم!» اما او خيلى زود در مقابل سوالات بى شمار خبرنگاران تغيير موضع مى دهد و به نوعى همه اتفاقات را تاييد مى كند: «من نمى توانم حرفى بزنم. از مدير عامل بپرسيد.» او اما بيش از اين حرفى نمى زند و شايد از اينكه توپ را به زمين مدير انداخته احساس غرور مى كند! شيث، مامانى و نيكبخت هم گرچه تكذيب نمى كنند اما حاضر به پاسخگويى نيستند تا به گونه اى ديگر بر صحت اخبار منتشره درباره درگيرى هاى رخ داده در رختكن، تاكيد كنند.