قلعه‌نوعى‌ رفت‌ بهشت‌ -

خبرورزشی-تراژدى‌ کرمان‌ به‌ همان‌ اندازه‌ که‌ براى‌ طرف‌ مهمان‌ قضيه‌ غم‌انگيز بود، نوستالژى‌ انتقام‌ را در اردوى‌ حريف‌ سربلند ساخت‌ و در آن‌ بعدازظهر سرد زمستانى‌ اگر از امير قلعه‌نوعى‌ سئوال‌ مى‌شد: اولين‌ خاطره‌ خوشى‌ که‌ پس‌ از قهرمانى‌ در ليگ‌ تجربه‌ کرده‌اي، کدام‌ خاطره‌ است؟ او بدون‌ شک‌ به‌ همين‌ مسابقه‌ اشاره‌ مى‌کرد و مى‌گفت‌ اين‌ سه‌ امتياز هيچ‌ کم‌ از آن‌ قهرمانى‌ ندارد.
خبرورزشى‌ ماههاست‌ که‌ تبديل‌ شده‌ به‌ کانون‌ پيشگويي! البته‌ اين‌ پيشگويى‌ها نه‌ براساس‌ رمل‌ و اسطرلاب‌ که‌ از روى‌ شواهد و قرائن‌ بوده‌اند. ما نگاه‌ مى‌کنيم، پس‌ هستيم‌ و چون‌ درست‌ مى‌بينيم، به‌ خودمان‌ اين‌ اجازه‌ را مى‌دهيم‌ تا پيگير پيشگويى‌ها باشيم.
يکى‌ از همين‌ پيشگويى‌ها را بايد در مقالى‌ جستجو کرد که‌ 5، 6 روز مانده‌ به‌ بازى‌ کرمان‌ به‌ چاپ‌ رسيد.
نگارنده‌ مطلب‌ با اشاره‌ به‌ سوژه‌ «آشتى‌کنان‌ ناگهانى‌ حجازى‌ با قلعه‌نوعي» نوشته‌ بود که‌ حتى‌ اگر اين‌ اتفاق‌ تکذيب‌ شود و ناصر در دقيقه‌ 90 از رفتن‌ به‌ کرمان‌ سر باز زند.

باز هم‌ مس‌ برنده‌ اين‌ داستان‌ خواهد بود که‌ در هر صورت‌ ذهن‌ پسران‌ آبى‌ به‌ شدت‌ درگير ماجراى‌ فوق‌الذکر شده‌ است.
از قضا در کرمان‌ نيز ديديم‌ که‌ چگونه‌ 20 دقيقه‌ زمان‌ برد تا بازيکنان‌ استقلال‌ بتوانند فارغ‌ از تبعات‌ روانى‌ اين‌ مسابقه‌ - و حاشيه‌هايش‌ - بازى‌ خودشان‌ را بکنند و البته‌ همان‌ 20 دقيقه‌ کافى‌ بود تا مس‌ گل‌ برترى‌ را بزند و به‌ دفاع‌ رو بياورد.
2
فيروز با علم‌ به‌ اين‌ که‌ «مس» از مهاجمان‌ سرعتى‌ بهره‌ مى‌گيرد، دفاع‌ خطى‌ را کنار گذاشت‌ و با دفاع‌ سه‌نفره‌ و گماردن‌ دو هافبک‌ دفاعى‌ در مقابل‌ اين‌ دفاع‌ متمرکز، «عمق» را ايمن‌ ساخت‌ اما حريف‌ که‌ انگار از تحولات‌ تاکتيکى‌ مهمانش‌ اطلاع‌ داشت، دو روز آخر تمريناتش‌ را به‌ سانتر از جناحين‌ گذرانده‌ بود تا به‌ روشى‌ متفاوت‌ از هميشه‌ در اين‌ مسابقه‌ به‌ گل‌ برسد.
استقلال‌ تا بيايد تغييرات‌ ميدانى‌اش‌ را به‌ انجام‌ برساند و به‌ جو «رواني» مسابقه‌ عادت‌ کند، گل‌ اول‌ را روى‌ يک‌ ضربه‌ ايستگاهى‌ خورد تا مس‌ که‌ «مهدى‌ رحمتي» را در بهترين‌ دوران‌ فوتبالش‌ مى‌بيند، بتواند به‌ لطف‌ درخشش‌ او و همچنين‌ استحکام‌ مدافعان‌ خود فاتح‌ ديدار حيثيتى‌ باشد.
3
مس‌ فقط‌ بيست‌ دقيقه‌ فوتبال‌ بازى‌ کرد اما در عصر نتيجه‌گرايى‌ واژه‌اى‌ به‌ نام‌ «ضدفوتبال» خيلى‌ مزاحم‌ افکار عمومى‌ نمى‌شود که‌ همه‌ مى‌دانيم‌ تفکر اقتصادى‌ تا چه‌ اندازه‌ در ظاهر آدميت‌ و زندگى‌ ما نفوذ کرده‌ است.
جالب‌تر اين‌ که‌ يک‌ مربى‌ چقدر راحت‌ مى‌تواند تغيير عقيده‌ بدهد و از فردى‌ دوستدار بازى‌ هجومي، به‌ کسى‌ که‌ نتيجه‌ را ماموفق‌ همه‌ چيز مى‌پندارد، تبديل‌ شود.
کاريزماى‌ قلعه‌نوعى‌ نه‌ فقط‌ استراتژى‌ ميزبان‌ را تحت‌الشعاع‌ قرار داده‌ بود که‌ روى‌ اخلاق‌ و روحيات‌ مس‌ نيز تأ‌ثير گذاشته‌ است.
او به‌ هر کجا که‌ مى‌رود، شاگردانى‌ تحويل‌ جامعه‌ مى‌دهد همواره‌ خشن‌ و هميشه‌ معترض، مردانى‌ که‌ چون‌ مى‌پندارند دشمنى‌ هميشگى‌ آن‌ بيرون‌ وجود دارد، نمى‌توانند مانع‌ از بروز رفتارهاى‌ چريکى‌ خود در ميدان‌ مسابقه‌ شوند.
با اين‌ حال‌ بايد گفت: امروز هواى‌ استقلال‌ داغ‌ و جهنمى‌ است، در حالى‌ که‌ قلعه‌نوعى‌ به‌ لطف‌ ترفندهاى‌ سنتى‌اش‌ به‌ بهشت‌ رفته‌ است.