پله: شايسته دريافت اين جايزه بودم -

ایران ورزشی-اسطوره برزيلى به دريافت جايزه رياست فيفا در سالن اپراى شهر زوريخ مفتخر شد و سپ بلاتر اين جايزه را به خاطر يك عمر مشاركت در فوتبال و تلاش براى گسترش اين ورزش به په له اهدا كرد. «سلطان» در يك مصاحبه اختصاصى با سايت فيفا درباره اهميت اين جايزه و برخى از نكات برجسته دوران پرافتخار بازى خود صحبت كرده.
از اينكه جايزه رياست فيفا را به خاطر يك عمر فعاليت فوتبالى دريافت كرديد، چه احساسى داريد؟
< اول اينكه مايه افتخار است كه همه سابقه من را در فوتبال با بازى زيبا كه من دوست دارم آن را اينگونه بنامند، مى دانند. من بايد اين جايزه را بين تمام دوستانم تقسيم كنم زيرا در زندگى هيچ كس به تنهايى به جايى نمى رسد. همچنين از همسر و خانواده ام و از خدا هم به خاطر كمك هايى كه به من كرده اند، تشكر مى كنم. در چنين اوقاتى من ياد زمانى مى افتم كه فوتبال را شروع كردم. احساس مى كنم شايسته دريافت چنين جايزه اى هستم زيرا معتقدم من راه را براى خيلى ها باز كردم.

هنگامى كه من فوتبال را آغاز كردم فوتبال اصلاً به اندازه امروز تجارى نبود. حالا وقتى مردم از تغييرات گسترده فوتبال صحبت مى كنند فكر مى كنم بخشى از اين تغييرات بوده ام. خوب يادم مى آيد از اينكه در تيم هاى ديگر در جام جهانى ۱۹۵۸ بازيكنان رنگين پوست در تيم ها وجود نداشت، شگفت زده مى شدم. برزيل اين بازيكنان را در تركيب خود داشت اما فرانسه، سوئد و انگليس نه. خوشحالم كه از اين جهت پيشرو بوده ام زيرا اعتقاد دارم نژادپرستى در فوتبال جايى ندارد. امروز هر باشگاهى در تركيب خود بازيكن سياه پوست دارد. از يك ديدگاه ديگر خيلى ها انتقاد مى كنند از آنجا كه فرصت هاى گلزنى كم است فوتبال به اندازه اى كه بايد جذاب نيست. من مخالفم و فكر مى كنم كه فوتبال مانند گذشته جذاب و مهيج است. داشتن بازيكنان خوب به معنى تداوم و هيجان است حتى اگر گلى زده نشود. تفاوت فوتبال كنونى با گذشته فقط در جنبه هاى تجارى است.
شما نخستين بازى ملى خود را در سال ۱۹۵۷ انجام داديد؟ آيا آن مسابقه را پس از ۵۰ سال به خاطر مى آوريد؟
< البته چگونه مى توانم آن را فراموش كنم. يك تورنمنت در ريودوژانيرو بود و ۵ يا ۶ نفر ما از سانتوس دعوت شدند بقيه هم از واسكودوگاما آمدند. من به عنوان عضو تيم براى نخستين بار به ماراكانا رفتم و چند گل زدم. بعد به تيم بزرگسالان براى بازى با آرژانتين در همان ورزشگاه دعوت شدم در حالى كه فقط ۱۵ سال داشتم.


تصور مى كنم شما آخرين بازى خود را در سال ۱۹۷۷ با سانتوس انجام داديد. شايد ۷ عدد شانس شما باشد؟
< بله. آن بازى را هم خوب به خاطر دارم اما شماره شانس من ۱۰ است (با خنده). خيلى خوش شانس بودم كه در زمان مناسب كنار رفتم و به همين دليل است كه مرا امروز هم به خاطر دارند. هنگامى كه سانتوس را در سال ۱۹۷۴ ترك كردم اين تيم قهرمان رقابت هاى پائوليستا بود و من گلزن برتر ليگ به شمار مى رفتم. پس از ۲ قهرمانى جهان از تيم ملى كنار رفتم و هنگامى كه با نيويورك كاسموس كارم تمام شد به تازگى قهرمان شده بوديم.
جام جهانى فوتبال بار ديگر در سال ۲۰۱۴ به برزيل بازمى گردد، چه انتظاراتى از اين حادثه عظيم داريد؟
< اميدوارم برزيل در اين جام خوش شانس باشد و قبل از همه چيز در برگزارى اين رقابت ها توفيق به دست آورد. همه خاطرات زنده مى شود. همه مى دانند در فينال سال ۱۹۵۰ كه برزيل در ريودوژانيرو به اروگوئه باخت چه اتفاقاتى رخ داد. ۱۰ ساله بودم و براى اولين بار گريه پدرم را ديدم. خبر آن را از راديو در باشگاه فوتبال پدرم شنيدم. در حالى كه همه ما را از قبل پيروز مى دانستند باختيم به همين دليل است كه وقتى صحبت از قهرمانى برزيل به عنوان تيم ميزبان مى شود آنان را به آرامش دعوت مى كنم و ابراز اميدوارى مى كنم كه اين بار قهرمان شويم.
از ۶ نامزد نهايى مردان و زنان ۳ بازيكن (كاكا، مارتا و كريستيانه) برزيلى بودند، نظرتان درباره هموطنانتان چيست؟
< كاكا بازيكن بزرگى است اما مهمتر از آن انسان شريفى خارج از زمين است. من هوادار سرسخت كاكا هستم. او در ۵ سال گذشته فوق العاده پيشرفت كرده و بدون شك هم اكنون بهترين بازيكن جهان است. او شايسته اين عنوان بود. در قسمت زنان هم با توجه به اينكه مدت زيادى از شروع اين رقابت ها در برزيل نمى گذرد و محدوديت هايى وجود دارد اما تيم ملى خيلى خوب بوده و مارتا هم كه فوق العاده است.