حجازى بازنده بزرگ بازى استقلالى ها -

خبرورزشی-حجازى برنده بازى اى است كه استقلالى ها آن را آغاز كرده اند يا بازنده آن؟ حجازى كه خود كارگردانى اين بازى را برعهده دارد، نقش اول آن را هم ايفا مى كند. روى سكو مى نشيند و به وسيله تلفن همراه تيمش را هدايت مى كند.
استقلال هم مى برد و حجازى سرخوش از اين وضعيت به خبرنگاران و منتقدانش متلك مى اندازد كه «ظاهراً مشكل تيم من بودم». ۳ مسابقه است كه حجازى روى نيمكت نمى نشيند و در هر ۳ ديدار استقلال پيروز شده، پس حجازى حق دارد بگويد مشكل تيم من بودم ولى آيا او هم اكنون همه كاره استقلال نيست؟ به اين جمله توجه كنيد: «من رييس سازمان فوتبال ، مدير فنى و سرمربى استقلال هستم. اصلا همه كاره اين تيم من هستم.»
وقتى اين حرف ها را از زبان حجازى مى شنويم و آن را در كنار مطالبى كه در سطور بالاتر آمد قرار مى دهيم به نتيجه ديگرى مى رسيم.

اگر قرار است او همه كاره استقلال باشد پس چرا از نشستن روى نيمكت امتناع مى كند؟ براى پاسخ به اين سؤال بايد مسائل باشگاه استقلال را عميق تر نگاه كرد. حجازى پس از ناكامى در استقلال در شرايط بسيار بدى قرار گرفت. وجهه او حتى نزد هوادارانش نيز مخدوش شده بود. او كه نمى خواست اعتبارش را به همين راحتى از دست دهد- البته اگر بپذيريم كه در سال هاى گذشته و هم اكنون آن را حراج نكرده است- تصميم گرفت با همكارى فتح الله زاده بازى را آغاز كند. معادله خيلى ساده بود.
ناصرخان، فيروز كريمى را به عنوان سرمربى پيشنهاد داد و گفت حاضر است كنار او روى نيمكت بنشيند. حجازى اما مى دانست كه مشكل كريمى حادتر از آن است كه به راحتى بتواند به استقلال تهران بيايد، پس تصميم گرفت خودش را از نيمكت دور كند و از بالا نظاره گر همه چيز باشد. اخراج صمد مرفاوى در نخستين گام، به اين منظور صورت گرفت تا ناصرخان زنگ خطر را براى همه به صدا درآورد و بار ديگر ثابت كند كه «من همه كاره هستم». در اين ميان فتح الله زاده هم خيلى خوب حجازى را كمك مى كرد. استقلال، راه آهن، مقاومت سپاسى و تربيت يزد را برد تا حجازى باور كند كه از راه دور بهتر مى تواند استقلال راهدايت كند. مسؤولان استقلال و در رأس آن فتح الله زاده بارها اعلام كردند حجازى تصميم گيرنده نهايى است و همه مسائل فنى مربوط به تيم از فيلتر اين مربى مى گذرد. حال سؤال اينجاست چرا حجازى روى نيمكت نمى نشيند؟ اين سؤالى است كه مسؤولان استقلال هيچگاه پاسخ مناسبى به آن ندادند و البته حجازى هم با پاسخ هاى بى معنا، سعى كرد از جواب دادن صريح به اين سؤال طفره برود.
دليل اين كار حجازى را اما مى توان در اين نكته جست وجو كرد كه او نمى خواهد بيش از اين وجهه اش را از دست بدهد. استقلال اگر ببرد، حجازى مى تواند ادعا كند بردها حاصل كار او است و اگر ببازد ناصرخان مى تواند مدعى باشد كه مسؤولان استقلال در آوردن سرمربى جديد تعلل به خرج داده اند.
فعلاً روزهاى خوش آبى پوشان است و مدير فنى، رييس سازمان، سرمربى و ... استقلال خيلى راحت بردها را به خودش نسبت مى دهد اما اگر اين تيم در بازيهاى آينده شكست خورد، آن وقت حجازى راه فرارى براى خودش درست مى كند و آن هم اينكه استقلال نياز به سرمربى داشت و بايد كسى كنار زمين مى بود كه از نزديك كار هدايت آبى پوشان را به عهده مى گرفت. اگر دقت كنيد متوجه مى شويد كه حجازى در اين مدت، حرفى از ورمزيار نزده و گويى كه اصلا او را به رسميت نمى شناسد.
حجازى بدين ترتيب ورمزيار را به عنوان همه كاره تيم كنار تيم پس از خودش معرفى نمى كند تا مبادا بعدها دچار مشكل شود. حجازى مى تواند بعدها مدعى شود كه كنترل از راه دور به وسيله تلفن همراه براى مدت كوتاهى جواب مى دهد نه دراز مدت. شايد پاسخ سؤالى كه در ابتداى مطلب مطرح كرديم اين باشد كه حجازى برنده مسابقه است اما توجه داشته باشيد فعلاً روزهاى خوب استقلال است كه چاشنى شانس هم به يارى آنها آمده و استقلال ۳ بازى گذشته اش را برده است اما اگر در آينده اين تيم دچار مشكل شود آيا باز هم مى توان اين مربى را برنده دانست؟ به عقيده ما حجازى هم الان و هم در آينده بازنده اين بازى خواهد بود، چه او با عملكردش در اين فصل اين نكته را ثابت كرده است. حجازى اگر واقعاً از شرايط نمى ترسيد و شهامت داشت، روى نيمكت مى نشست و استقلال را از كنار زمين هدايت مى كرد. او با نشستن روى سكوها، كار حرفه اى را زير سؤال برده و رفتار آماتورگونه خود و مسؤولان استقلال را نشان داده است. حجازى بازنده اين بازى است حتى اگر استقلال با نبود او در كنار زمين، حريفانش را شكست دهد.