استقبال با بطرى به فاصله ۲۴ ساعت -

ایران ورزشی-پيش از هر چيز و پيش از آنكه وارد بحث هاى كلى و كليشه اى شويم، تكليفمان را با على دايى مشخص كنيم؛ على دايى اسطوره هست يا نه؟
على دايى به عنوان آقاى گل جهان، بازيكن سابق تيم هاى بيله فلد، هرتابرلين و البته بايرن مونيخ با سابقه بيش از صد و اندى بازى ملى و حضور در ۲ جام جهانى و بالغ بر ۱۰ سال كاپيتانى تيم ملى ايران، صاحب عنوان بازيكن برتر آسيا به سال ۱۹۹۶ و داشتن عنوان نايب قهرمانى ليگ قهرمانان اروپا با بايرن، براى تبديل شدن به يك اسطوره در فوتبال ايران چه كم دارد؟
اين واقعيتى انكارناپذير است كه على دايى مرد اول فوتبال ايران در جامعه بين المللى محسوب مى شود و خارج مرزهاى اين سرزمين يك ميليون و ششصد و چهل هشت هزار و صدو نودو پنج كيلومترى - نه حتى يك وجب كمتر و نه يك وجب بيشتر - فوتبال ايران را با مرد شماره ۱۰ تيم ملى مى شناسند. على دايى به مراسم قرعه كشى جام جهانى دعوت مى شود.

او همواره مورد تقدير و تجليل رسانه هاى خارجى قرار گرفته و لااقل آنها هنگام سخن گفتن از دايى، مثل اسطوره ها با دايى رفتار مى كنند اما در ايران با او چه مى كنيم؟
فارغ از تمام خصوصيات منفى و تندمزاجى هايى كه همواره چهره اى عصبى و پرخاشگر از على دايى نزد افكار عمومى ايجاد كرده، بايد بپذيرم كه او مردى تكرار نشدنى در فوتبال ايران است؛ پس از آنكه على دايى را از تيم ملى با رفتارهاى زشت و غيرمحترمانه كنار گذاشتند تا بر شدت عصبانيت و پرخاشگرى افزوده شود، امروز شاهد رفتارهاى زشت و زننده ديگرى با او هستيم.
دايى به عنوان سرمربى سايپا به اهواز مى رود و در اين شهر با فحاشى و ناسزا از او استقبال مى شود. اوج كار اينجا نيست كه او را با بطرى آب مى زنند و ايمان مبعلى را مقابلش علم مى كنند!
پرسش ما اينجاست كه كجاى دنيا اسطوره را با بطرى آب مى زنند و با فحش و ناسزا به استقبالش مى روند؟ به فاصله كمتر از ۲۴ ساعت پس از اين استقبال، على دايى دعوت نامه اش را برمى دارد و براى حضور در مراسم قرعه كشى جام جهانى ۲۰۱۰ به آفريقاى جنوبى مى رود. البته كه آنجا هم با بطرى آب از او استقبال مى شود و سرميز مجللى كه مى نشينند، در كنار ميوه هاى رنگارنگ، يك بطرى آب هم وجود دارد تا او فارغ از تمام هياهوهاى فوتبال ايران آن را سربكشد و فراموش كند كه همين چندى قبل، در اهواز بطرى آب به سرش كوبيده اند! اگر چه على دايى به واسطه رفتارهاى تند و واكنش هاى سرد و بى روح همواره زيرتيغ انتقاد بوده و هست اما وقتى صحنه هاى او را كه دروازه تيم ملى كره را در جام ملت هاى ۹۶ باز مى كرد يا با دنده شكسته مقابل عمان به بازى ادامه مى داد و يا با سر شكسته بازى با كويت را رها نمى كرد را براى يك لحظه در ذهن خود مرور مى كنيم، پيش خود مى پرسيم كه آيا او مستحق بطرى آب است؟
در واقع اين بطرى آب نيست كه بر سر على دايى مى خورد بلكه اين چماق قدرنشناسى است كه نه يك بار كه در تمام اين سال ها بر سر مردان بزرگ ورزش ايران كوبيده شده است و هيچكس نيست كه بپرسد چرا و به كدام دليل؟! لاجرم بايد در پايان به اين جمله كليشه اى برسيم كه «اسطوره كشى در فوتبال ايران» يك رسم خوشايند محسوب مى شود و قهرمان زنده را عشق است!