فرق‌ کت‌وشلوار با گوشت‌کوب -

خبرورزشی-اوايل‌ ليگ‌ بود که‌ از «کاريزماى‌ حجازي» نوشتيم. بعد از آن‌ استاد ظلى‌ زنگ‌ زد و تشکر کرد. همکاران‌ زيادى‌ هم‌ تماس‌ گرفتند و به‌ نگارنده‌ به‌ خاطر چاپ‌ چنين‌ مطلبى‌ تبريک‌ گفتند.

امروز اما مى‌خواهيم‌ اول‌ از همه‌ از هواداران‌ استقلال‌ عذرخواهى‌ کنيم. من‌ اشتباه‌ مى‌کردم‌ که‌ در پوستين‌ تجربه‌ حجازى‌ مى‌دميدم. من‌ «کاريزماي» او را اشتباهى‌ ديدم‌ و اصلاً‌ آنچه‌ تشخيص‌ دادم‌ نه‌ کاريزما که‌ «غروري» آکنده‌ از ترس‌ بود!
شايد بپرسيد که‌ چگونه‌ غرور و ترس‌ را زير يک‌ سقف‌ جا دادي؟ جواب‌ سئوال‌تان‌ را حواله‌ مى‌دهم‌ به‌ توضيح‌ آن‌ روانشناسى‌ که‌ مى‌گفت: اعتماد به‌ نفس‌ و غرور زيادى‌ نوعى‌ واکنش‌ روانى‌ به‌ ترس‌ و کمبود اعتمادبه‌ نفس‌ است. حجازى‌ را ببينيد. به‌ ميکروفون‌ خبرنگاران‌ مى‌گويد گوشت‌ کوب! استفاده‌ از چنين‌ واژه‌اى‌ به‌ منزله‌ اعتراض‌ به‌ ديدگاه‌هاى‌ سنتى‌ است.

زيرا، چند سالى‌ مى‌شود که‌ هرگاه‌ مى‌خواهند به‌ موضوعى‌ انگ‌ سنتى‌ بودن‌ را بچسبانند فى‌الفور پاى‌ آبگوشت‌ و گوشت‌کوب‌ نيز وسط‌ مى‌آيد اما ناصرخان‌ که‌ مى‌پندارد «مدرن» است‌ و امروزي، اين‌ امروزى‌ بودن‌ را در کجا به‌ معرض‌ نمايش‌ درآورده‌ که‌ ما از آن‌ خبردار نشديم؟
آيا به‌ صرف‌ «خوش‌تيپ» بودن‌ و پوشيدن‌ کت‌وشلوارهاى‌ شيک‌ مى‌توان‌ حرف‌ از مدرنيته‌ زد و به‌ گوشت‌کوب‌ها فخر فروخت؟ اگر جواب‌ مثبت‌ است‌ بفرماييد سرمربى‌ بعدى‌ را از ميان‌ دوستان‌ ما انتخاب‌ کنيد که‌ هم‌ تحصيلاتشان‌ بالاتر از حجازى‌ است‌ و هم‌ اينکه‌ از او خوش‌تيپ‌ترند. پس‌ مربى‌ را بايد با کارش‌ سنجيد نه‌ با ادعاها و حرف‌هايش. اين‌ درست‌ که‌ ناصرخان‌ گاف‌هاى‌ قلعه‌نوعى‌ را نمى‌دهد و حتى‌ در سخت‌ترين‌ شرايط‌ هم‌ کلهم‌ را درست‌ تلفظ‌ مى‌کند، ولى‌ رفتار او و نتايجى‌ که‌ با استقلال‌ گرفته‌ دست‌ کمى‌ از آنچه‌ ما را نسبت‌ به‌ سرمربى‌ تيم‌ملى‌ ناراحت‌ ساخت‌ ندارد.
قصد جسارت‌ نداريم‌ و هدفمان‌ جبران‌ نحوه‌ برخورد سرمربى‌ استقلال‌ با رسانه‌ها هم‌ نيست‌ (چرا که‌ خود حجازى‌ از خبرنگاران‌ عذرخواهى‌ کرد) اما هر کس‌ که‌ فقط‌ دوبار به‌ تمرينات‌ اين‌ تيم‌ سربزند متوجه‌ خواهد شد که‌ ايراد از کجاست‌ و به‌ ديگران‌ خواهد گفت‌ که‌ جاده‌ تحولات‌ از نيمکت‌ پسران‌ آبى‌ شروع‌ مى‌شود. بى‌شک‌ حجازى‌ هم‌ مثل‌ ديگر مردان‌ سنتى‌ با اين‌ عبارات‌ کنار نخواهد آمد و چه‌ بسا اين‌ حرفها را به‌ دست‌هاى‌ پشت‌پرده‌ ارتباط‌ دهد. ليکن‌ به‌ گواه‌ آرشيو روزنامه‌ نگارنده‌ از معدود کسانى‌ است‌ که‌ ظرف‌ دوماه‌ گذشته‌ تنها و تنها به‌ نگارش‌ مطالب‌ حمايتى‌ مبادرت‌ ورزيده‌ و ديگران‌ را به‌ سکوت‌ فراخوانده‌ تا بلکم‌ اين‌ اسطوره‌ آبى‌ها پا بگيرد اما درست‌ از لحظه‌اى‌ که‌ دوربين‌ روى‌ صورت‌ حجازى‌ رفت‌ و من‌ ترس‌ و وحشت‌ را در چهره‌ اين‌ مربى‌ ديدم‌ نظرم‌ عوض‌ شد و تصميم‌ گرفتم‌ تا به‌ خاطر اشتباهم‌ از مردم‌ عذرخواهى‌ کنم.
آن‌ ناصرخانى‌ که‌ ما مى‌شناختيم‌ جايى‌ در تاريخ‌ گير کرده‌ و اين‌ کسى‌ که‌ امروز اسم‌ او را يدک‌ مى‌کشد اگر به‌ تجربيات‌ خود بى‌توجه‌ نبود، بعد از دربى‌ استعفايش‌ را مى‌نوشت‌ تا او را با سلام‌ و صلوات‌ به‌ پستى‌ بالاتر ارتقا دهند و نيمکت‌ را به‌ تفکرات‌ امروزى‌ بسپارند.
... افسوس‌ و صدافسوس‌ که‌ حجازى‌ها قدر خود را نمى‌دانند و به‌ عوض‌ آنکه‌ به‌ استقبال‌ اتفاق‌ بروند منتظر مى‌مانند تا اتفاق‌ به‌ سراغ‌شان‌ بيايد.