رقابت نيكبخت و خليلى براى تك ستاره بودن -

ايران ورزشى - شماره ۱۰ پله هاى منتهى به رختكن را يكى يكى رد مى كند تا اين بار با لباس شخصى در جشن فوق العاده هم تيمى هايش سهيم باشد. بعد از نود و چند دقيقه پرالتهاب سپرى شده از روى سكوها، غايب اصلى به جمع بقيه اضافه مى شود. او ترجيح مى دهد قبل از هر چيز ديگرى به هم تيمى تازه وارد تبريك بگويد؛ به فرهاد خيرخواه: «كارت فوق العاده بود. پاسى كه دادى حرف نداشت. برعكس بعضى ها كه بهترين پاس ها را هم براى خودشان نگه مى دارند و به در و ديوار مى كوبند، نشان دادى كه مى دانى پاس گل دادن يعنى چه.»

منظور شماره ۱۰ البته آنقدر واضح بود كه پرسپوليسى هاى خوشحال در رختكن را مجبور به فكر كردن بيشتر نكند. استفاده از واژه «بعضى»ها اشاره اى كاملا غير مستقيم به محسن خليلى نبود؟ ديالوگ كنايه آميز نيكبخت چند دقيقه بعد از پيروزى شيرين مقابل استقلال اهواز، ادامه سناريوى اختلافاتى بود كه استارت اصلى اش از مدت ها قبل زده شده بود.

نارضايتى ستاره فصل قبل از خليلى به خاطر نداشتن ازخودگذشتگى در چند صحنه كه مى توانست خيلى راحت با اشاره كوچكى از طرف او تعداد گل هاى زده پرسپوليس را بيشتر كند. اعتراضى كه خيلى زود روى جلد چند روزنامه ورزشى جا باز كرد. هرچند اضلاع اصلى ماجرا همه چيز را در شرايطى كاملا فرماليته تكذيب كردند اما ديگر همه مى دانستند كه شكرآب به وجود آمده حتى بعد از مصاحبه هاى مختلف هم تغيير چندانى نكرده است.
«تقابل دو ستاره» علت اصلى ماجرا را بايد در همين قسمت جست وجو كرد. ستاره فصل قبل در مقابل ستاره اين روزها حالا تصور اينكه چه فرآيندى گزينه اول را همچنان در واكنش هاى دنباله دار ثابت قدم باقى گذاشته نمى تواند كار چندان دشوارى باشد.
«ستاره بودن» فرآيندى كه حداقل در طول همين چند سال گذشته ثابت شده كه اهميت فوق العاده اى براى شماره ۱۰ دارد. عليرضا واحدى نيكبخت در تمام اين سال ها ثابت كرده كه اهميت فوق العاده اى براى «ستاره» بودن قايل است. مسأله اى كه بارها توسط خود او و البته دوست بسيار صميمى اش در پرسپوليس آن روزها - على انصاريان - علنى شده بود. علاقه به ستاره بودن جرقه هاى اوليه اش را خيلى زودتر از موعد مقرر زد. نيكبخت از همان روزهاى اول حضور در استقلال بارها اين تمايل را تا مرحله عملى شدن پيش برد. مسأله اى كه حتى در مقطعى به اتفاق مشابه اين روزهاى پرسپوليس منجر شد. تقابل او با على سامره كه ستاره مطلق آن سال هاى استقلال بود، خيلى خوب مشخص مى كرد كه نفر اول بودن تا چه اندازه براى گوش چپ تيم پرستاره آن مقطع اهميت دارد. سامره آن روزها بارها در جمع هاى دوستانه به گرفتارى هاى جديد به وجود آمده از طرف هم تيمى تازه وارد اشاره كرد. او معتقد بود گلزنى هاى فوق العاده اش در تركيب استقلال به نوعى احساس خطر از جانب نيكبخت منتهى مى شود. احساسى كه در نهايت به بروز واكنش هايى نامتعارف مى رسيد تا در شرايط فعلى پى بردن به علت اتفاق هاى به وجود آمده كار تقريبا ساده اى باشد.
نيكبخت، ستاره فصل قبل، روزهاى خوبى را در پرسپوليس تجربه مى كند اما در شرايط فعلى اين مسائل در حالى اتفاق مى افتد كه درخشش خيره كننده محسن خليلى در طول هفته هاى ابتدايى تا حدود زيادى موقعيت قبلى او را تحت تأثير قرار داده است. اينكه روى سكوها، فريادهاى بيشترى براى شماره ۹ كنار گذاشته شده، نمى تواند حكايت چندان خوشايندى باشد.
رودرروى هم قرار گرفتن تأثيرگذارترين مهره هاى فصل جديد غير از تهديد پرسپوليس نتيجه ديگرى نمى تواند داشته باشد.