قبل از بازى، فارسى خدا را ستايش مى كنم -

سايت Stern- همراهى نكردن تيم ملى فوتبال زير ۲۱ ساله هاى آلمان در ديدار برابر رژيم اشغالگر قدس از سوى اشكان دژاگه خبر داغ هفته گذشته رسانه هاى آلمانى بود. اين تصميم دژاگه واكنش تند شوراى يهوديان و حتى برخى سياستمداران آلمان را در پى داشت. هر چند فليكس ماگات سرمربى وولفسبورگ و ماتياس سامر مدير ورزشى تيم هاى ملى آلمان از تصميم دژاگه دفاع كردند.
اين بازيكن ايرانى - آلمانى به تازگى در گفت وگو با پايگاه اينترنتى Stern مسائل خانوادگى را علت تصميمش عنوان كرد و آن را سياسى ندانست، اين در حالى است كه رسانه هاى آلمان اين تصميم دژاگه را سياسى و ضد يهود ارزيابى كرده بودند.
متن كامل گفت وگوى دژاگه در زير مى آيد:
آقاى دژاگه، تا يك هفته پيش تنها كارشناسان فوتبال شما را مى شناختند اما امروز همه آلمان شما را مى شناسند. شما چون
ايرانى - آلمانى هستيد، نخواستيد با تيم ملى زير ۲۱ ساله هاى آلمان در سرزمين هاى اشغالى بازى كنيد.

غيبت شما جنجال هاى فراوانى به پا كرد. روزنامه ها و سياستمداران از فقدان هويت آلمانى شما انتقاد كرده بودند و ديتر گراومان، نايب رييس شوراى مركزى يهوديان ادعا كرد كه شما سعى در بايكوت يهوديان داشتيد. آيا شما از اين همه حرف و حديثى كه به راه افتاده است، شگفت زده شديد؟
< بله، البته. هرگز احتمال چنين چيزى را نمى دادم. هرگز چنين چيزى مدنظرم نبود. از اين سوء تفاهم بسيار متأسفم. اگر برخى از نبود من تصور نادرستى داشته اند عذرخواهى مى كنم. اين اتهام ها مرا بسيار بسيار ناراحت مى كند. من دشمن هيچ انسانى در روى زمين نيستم. من نژاد پرست نيستم.
مى گويند انگيزه هاى سياسى دليل تصميم شما بوده است؟
< اين حرف بى اساس و بى ربط است.
پس چه دليل هايى براى اين كار داشتيد؟
< كاملاً شخصى. من اين موضوع را به ديتر آيلتس، مربى ام در تيم ملى زير ۲۱ ساله هاى آلمان هم توضيح دادم. من علاوه بر يك گذرنامه آلمانى، يك پاسپورت ايرانى هم دارم. ايران تاكنون اسراييل را به رسميت نشناخته است و شهروندان ايرانى به سرزمين هاى اشغالى سفر نمى كنند. من اگرچه از پنج، شش سال پيش ديگر در ايران نبوده ام، با اين حال خانواده ام در سال چند بار به ايران سفر مى كنند. خويشاوندان زيادى در تهران داريم و همه به اين امر مقيد هستند.
آيا خانواده شما روى شما فشار آوردند؟
< خير. روشن است كه با پدر و مادر و برادرم درباره تمام اين جريان حرف زدم. با اين حال اين من بودم كه نخواستم بروم. از همين رو به «ديتر آيلتس» تلفن كردم.
مربى شما چه واكنشى نشان داد؟
< آيلتس تصميم مرا درك كرد. او چند روز بعد به من تلفن زد و گفت به موقعيت من احترام مى گذارد و مرا براى بازى برابر اسراييل فرا نخواهد خواند اما براى بازى بعدى برابر مولداوى، شايد بار ديگر مرا به اردو دعوت كند.
آيا شما فردى سياسى هستيد؟ آيا شما و خانواده تان جريان هاى سياسى در ايران را پيگيرى مى كنيد؟
< مى توانم به همه اطمينان بدهم كه ما با سياست هيچ سروكارى نداريم و علاقه چندانى هم به اين موضوع نداريم.
شما در تهران به دنيا آمده ايد و در برلين بزرگ شده ايد، آيا براساس آموزه هاى قرآن زندگى مى كنيد؟
< دين من اسلام است، به خداوند ايمان دارم. پيش از هر بازى به زبان فارسى خدايم را ستايش مى كنم. اين آيين من است.
شما گفته بوديد كه نيمى از خون شما ايرانى و نيمى ديگر آلمانى است. منظورتان از اين حرف چه بود؟ هر ۲ والدين شما ايرانى هستند.
< با اين حرف مى خواستم بگويم كه با هر ۲ كشور و فرهنگ پيوندى را احساس مى كنم، روى يك ساعدم برلين و روى ساعد ديگرم تهران را نوشته ام. خود را هم ايرانى و هم آلمانى احساس مى كنم. خانواده ام از ايران هستند. من اينجا (آلمان) بزرگ شده ام. من براى تيم ملى آلمان بازى مى كنم.
چرا شما تصميم گرفتيد براى تيم ملى آلمان بازى كنيد؟ گفته مى شود پدرتان دوست داشت شما براى تيم ملى ايران بازى كنيد.
< اين حرف درست نيست. پدر هيچ گاه از من نخواست كه براى تيم ملى ايران بازى كنم. پدرم همانند من زمانى كه در ۱۶ سالگى براى نخستين بار به تيم ملى نوجوانان آلمان فراخوانده شدم احساس غرور كرد. من با كمال ميل براى آلمان بازى مى كنم. فدراسيون فوتبال آلمان به من كمك كرد تا گذرنامه آلمانى داشته باشم. در اين ميان پدر و مادر و برادرم هم گذرنامه آلمانى را دريافت كردند. آنچه درست است آن است كه چندين تقاضا از سوى تيم ملى ايران وجود داشت. من تا ۲۱ سالگى اين امكان را داشتم كه براى ايران بازى كنم.
«تئو سوانسيگر» در شروع هفته جارى با شما ديدار خواهد كرد. به نظر مى آيد، اين گفت وگو نوعى بازپرسى باشد. آيا شما رفتار فدراسيون فوتبال آلمان با خودتان را جوانمردانه مى دانيد؟
< به آقاى سوانسيگر هم همان چيزى را خواهم گفت كه به شما گفتم. من همان طور هستم كه هستم. هر كس كه با من حرف مى زند، درمى يابد كه در من چه مى گذرد و به چه فكر مى كنم: خانواده. در يك برنامه براى روزنامه باشگاه وولفسبورگ نوشتم كه آرزو دارم صلح در تمام دنيا حكمفرما شود. هيچ تغييرى در ديدگاهم پديد نيامده است.
آقاى سوانسيگر بدون ترديد از شما خواهد پرسيد در بازى آتى برابر اسراييل چگونه عمل خواهيد كرد. خانواده شما به اين توفان خشمى كه به پا شده چگونه واكنش نشان داد؟
< آنها هم همانند من شگفت زده بودند. آنها تلفن را از پريز كشيدند. برادرم هم از اين كه برخى روزنامه ها نوشته بودند او در تهران زندگى مى كند و براى باشگاه پيكان بازى مى كند، بهت زده شده بود. او در برلين و در كنار پدر و مادرم زندگى مى كند.
شما نخستين بازيكن ايرانى بوندس ليگا نيستيد كه از بازى در اسراييل كنار مى كشد. در سال ۲۰۰۴ هم بايرن مونيخ در بازى برابر مكابى وحيد هاشميان هموطن شما را به دليل ناراحتى كمر همراه نداشت. آيا راحت تر نبود شما هم يك آسيب ديدگى را بهانه مى كرديد؟
< نمى دانم كه آن زمان چه براى هاشميان پيش آمد. اگر دروغ مى گفتم برايم به مراتب بدتر بود. نمى خواهم هيچ كس را دست بيندازم.