نظم، حلقه مفقوده موفقيت -

ایران ورزشی-اگرچه كسب ۳ سهميه براى حضور در بازيهاى المپيك پكن، بخشى از خواسته هاى علاقه مندان و دست اندركاران وزنه بردارى ايران را در هفتاد و ششمين دوره مسابقه هاى جهانى وزنه بردارى در شهر چيانگ هاى تايلند برآورده ساخت اما كارشناسان اين رشته ورزشى توقع بيشترى نسبت به عملكرد بهتر و با نظم تر كادر فنى و مربيان و حميت بيشتر ملى پوشان داشتند.
تيم وزنه بردارى ايران درست يك سال پس از آن اتفاق ناگوار دوپينگ و محروم شدن چند تن از بهترين و مستعدترين وزنه برداران ايران، اين بار در سال ۲۰۰۷ با يك تيم كاملاً متحول شده چه از لحاظ ورزشكار و چه از لحاظ كادر فنى و مربيان قدم به آوردگاه جهانى گذاشت. از تيم پيشين ايران هم تنها حسين رضازاده و اصغر ابراهيمى براى تيم جديد به ارث رسيده بودند كه ابراهيمى به علت يك مصدوميت طولانى نتوانست در مسابقه هاى جهانى حضور يابد و رضازاده هم به بهانه مصدوميت از رقابت در تايلند سر باز زد. بدين ترتيب تيم ايران با صد در صد تحول حداقل نسبت به ۲ سال پيش به مسابقه هاى جهانى رفت.

اين در شرايطى بود كه مهمترين اولويت و هدف اين تيم كسب سهميه المپيك پكن بود، اگرچه تيم ايران نيمى از امتيازهاى كسب سهميه را در دومينيكن ۲۰۰۶ از دست داده بود اما باز هم هدف، تلاش هرچه بيشتر براى كسب سهميه المپيك بود.

عملكرد تيم ايران در مسابقه هاى جهانى
از ميان وزنه برداران حاضر در اردوى تيم ملى، سرانجام ۱۰ نفر انتخاب شدند كه در تايلند حضور يابند و براساس ركوردها ۸ نفر از آنها در رقابت ها شركت كنند. از همان ابتدا و پس از مشخص شدن حريفان ورزشكاران ايرانى در گروه هاى مختلف، معلوم شد كه شانسى براى كسب مدال نداريم. با اين حال ۸ وزنه بردار تيم ايران - فلاحتى نژاد و مرادى در ۷۷ كيلوگرم، قربانى و سرلك در ۸۵ كيلوگرم، بيرانوند و شاه محمدى در ۱۰۵ كيلوگرم و به همراه صالحى و شريفى در ۱۰۵+ كيلوگرم - به روى تخته رفتند و در اين ميان بهترين نتيجه تيم ايران توسط رشيد شريفى كسب شد كه هشتم شد. در بخش تيمى در مجموع ۲ سال مسابقه هاى جهانى وزنه بردارى در مكان بيست و دوم قرار گرفتيم كه نتيجه آن كسب ۳ سهميه براى حضور در بازيهاى المپيك پكن بود. در بخش تيمى درست است كه توقع آنچنان بيشترى از تيم ايران نبود اما بايد در بخش انفرادى بهتر كار مى كرديم. اين موضوعى است كه بسيارى از كارشناسان وزنه بردارى بر آن تأكيد دارند. درست است كه وزنه برداران تيم ايران در بخش انفرادى تلاش زيادى كردند اما بايد قبول كنيم كه اين همه تلاش آنها نبود و مى توانستند بهتر از اين هم باشند و باز هم درست است كه برخى دست اندركاران، افت هاى ۱۰ تا ۲۰ كيلوگرمى وزنه برداران در ركوردهاى شان را به حساب كم تجربگى و جو سنگين مسابقه ها مى گذارند اما چنين تفاوت زيادى بين ركوردهاى تمرينى و مسابقه اى وزنه برداران حتى رييس فدراسيون وزنه بردارى را هم در شهر محل برگزارى مسابقه ها دچار يأس و عصبانيت كرده بود.
به طور كلى در مورد عملكرد تيم ايران در چيانگ هاى بايد گفت هيچ كدام از آگاهان احوال تيم هاى ملى وزنه بردارى توقع كسب مدال را از اين تيم بدون رضازاده نداشتند اما حداقل توقع اين بود كه وزنه برداران در مهار وزنه هاى انتخابى كه فاصله زيادى با ركوردهاى اصلى شان داشت، موفق باشند.

نقش كادر فنى و مربيان
كادر فنى و مربيان تيم ملى وزنه بردارى بزرگسالان از يك سال گذشته تاكنون تركيبى از پيشكسوتان باتجربه، مربيان جوان و باتجربه كار در كنار مربيان بزرگ و قهرمانان جوان و كم تجربه در عرصه مربيگرى بوده كه در كنار هم به تمرين و هدايت وزنه برداران مى پرداختند. از اين تيم فنى، نصرالله دهنوى به عنوان باتجربه ترين عضو كادر فنى و مدير تيم هاى ملى در چيانگ هاى تايلند غايب بود كه خود اين موضوع انتقادى جدى به اوست. درست است كه دهنوى با حضور مداوم در تمرين ها تلاش زيادى براى رشد وزنه برداران كرده اما توقع بود با توجه به برخى جريان ها و اتفاق ها در اردوى تمرينى تيم هاى ملى با نظارت و دقت بيشترى عمل كند. از طرفى ديگر حضور او در محل برگزارى مسابقه هاى جهانى سال ۲۰۰۷ تا حدودى لازم و ضرورى بود. به طور حتم حضور او در كنار تيم نه تنها مفيد بود بلكه باعث انسجام هرچه بيشتر كادر مربيان و ورزشكاران تيم هم مى شد. از دهنوى كه بگذريم به بهمن زارع سرمربى تيم ملى بزرگسالان مى رسيم. البته در مورد نحوه هدايت و مديريت او هم شايد برخى انتقادها باشد كه مى توان آنها را به صورت مصداقى بيان كرد اما زارع در مسابقه هاى جهانى تايلند به عنوان يك سرمربى وظيفه خود را انجام داد. انجام وظيفه اى كه به خاطر شرايط حساس تيم با احتياطى زياد همراه شده بود. شايد همين احتياط و ترس او براى حذف نشدن وزنه برداران از چرخه امتيازآورى، تا حدودى معقولانه بود اما به جرأت و به تحقيق بايد گفت كه همين احتياط در برخى اوقات سبب شد تا برخى وزنه برداران از طرف ديگر بام بر زمين بيفتند. اين احتياط هم نقش اساسى در عملكرد انفرادى وزنه برداران داشت. با اين حال در نگاه كلى زارع در تايلند عملكرد مناسبى را داشت و مى تواند در آينده بهتر هم شود به شرطى كه خود او به دور از حاشيه ها كمال گرا باشد.
از زارع هم بگذريم نوبت به مربيان تيم و دستياران زارع مى رسد. در يك سال اخير و به ويژه در اين مسابقه ها در كنار زارع ۲ قهرمان جوان و بازنشسته حضور داشتند؛ كوروش باقرى بهترين وزنه بردار سال ۲۰۰۱ و سيدهادى پانزوان از قهرمانان سال هاى پيش آسيا در وزن ۸۵ كيلوگرم. در مورد اين ۲ نفر كه بايد به پيشينه قهرمانى آنها احترام گذاشت، نمى توان همچون زارع به آنها نمره قبولى داد. يعنى عملكرد اين ۲ كمك مربى تيم ملى وزنه بردارى نشان مى داد كه هنوز به آن پختگى و تكامل كه يك مربى ملى بايد داشته باشد، نرسيده اند. گرچه اطلاعات آنها در زمينه فنى وزنه بردارى شايد زياد باشد اما آنها براى تبديل شدن به يك مربى ملى به توجه به نظم و انضباط تيمى، ديسيپلين عمومى، نگرش مثبت به همه ابزارهاى توسعه اى و استمداد از آنها و از همه مهمتر زمان نياز دارند.
البته تيم فنى ايران يك مشاور در اختيار داشت كه كوچكترين استفاده اى از اين مشاور نبرد. ليوانتسى هانچارنكا مربى سابق تيم هاى مختلف امريكاى مركزى و جنوبى و اهل كشور بلاروس مشاور تيم ايران بود كه در چيانگ هاى تايلند حضور داشت و در همه مسابقه ها حاضر مى شد اما هيچ بهره اى از اين مربى برده نشد كه هنوز هم در اين مدت گذشته پس از پايان مسابقه ها پاسخ قابل قبولى از سوى كادر فنى ارايه نشده است. البته چندى پيش مدير تيم هاى ملى در اين زمينه گفت كه هانچارنكا مربى خوبى نيست!
به هر حال اين عملكرد كادر فنى و مربيان تيم ايران بود و از آن مى شود در مورد برداشت هاى مختلف نسبت به عملكرد تيم استفاده كرد.
نقش ورزشكاران
در حقيقت ورزشكاران در هر تيمى تابع مربيان و سرپرستان خود هستند. در بخش فنى ورزشكاران در وزنه بردارى وابستگى بيشترى به مربيان دارند چرا كه در حين مسابقه ها مربيان بايد تشخيص هاى خود نسبت به شرايط مسابقه و وزنه هاى انتخابى وزنه برداران را تعيين كنند. پس در بخش فنى وزنه برداران را مى توان تابع مربيان دانست. البته اين موضوع در مسائل عمومى هم صادق است. در اين زمينه بايد گفت كه وزنه برداران ايران در چيانگ هاى تايلند كمتر معيارهاى يك تيم با نظم را داشتند. يعنى آن توقع هايى كه از يك تيم منظم و هماهنگ مى رود در مورد تيم ايران صادق نبود. البته درست است كه وزنه بردارى يك رشته انفرادى است اما روح تيمى نقش اساسى در موفقيت ورزشكاران - حتى ورزشكاران انفرادى - دارد.
از موضوع نظم و انضباط تيمى كه بگذريم به عملكرد انفرادى آنها مى رسيم. در تيم ايران درست است كه بهترين نتيجه را رشيد شريفى كسب كرد اما شايد از جمله بهترين وزنه برداران تيم فلاحتى نژاد و صالحى بودند. فلاحتى نژاد از اين ديدگاه كه با عنوان قهرمانى جهان خود را در اختيار تيم گذارده بود تا امتياز كسب كنيم و صالحى براى اينكه در واقع بسيار با غيرت در صحنه رقابت كار كرد اما ساير وزنه برداران تيم يا متوسط بودند يا ضعيف.
در وزن ۷۷ كيلوگرم سهراب مرادى جوان پايين تر از حد انتظارها ظاهر شد. اين موضوع را حتى خود او هم قبول داشت اما اوج ضعف تيم ايران در وزن ۸۵ كيلوگرم بود. جايى كه قربانى و سرلك به هيچ وجه به انتظارها پاسخ ندادند. آنها با ركوردهايى به كار خود پايان دادند كه حداقل ۲۰ كيلوگرم با ركوردهاى واقعى شان فاصله داشت. وضعيت در ۱۰۵ كيلوگرم كمى بهتر بود. بيرانوند باتجربه و شاه محمدى بى تجربه در رقابت هاى جهانى تا حدودى به انتظارها پاسخ دادند و امتياز قابل توجهى براى تيم كسب كردند. شريفى و صالحى هم در فوق سنگين درست است كه مى توانستند بهتر هم كار كنند اما عملكرد آنان چندان بد نبود. از اين رهگذر چيزى كه نصيب ايران شد اين بود كه بايد در آينده بر روى ۲ موضوع نظم تيمى و حميت ملى ورزشكاران تأكيد ويژه اى داشت.