اگر من مربى استقلال بودم... -

ایران ورزشی-اگر ناصر حجازى بودم، پيش از هر چيز اخم هايم را باز مى كردم و براى يك بار هم كه شده، سر ميز شام به حرف هاى همسرم و آتيلا گوش مى دادم. به جاى آنكه مقابل حرف هاى آنها گارد بگيرم و عصبانى شوم، مى پذيرفتم كه در بسيارى از موارد حق با همسرم و آتيلا است و آنها بهتر از من فكر مى كنند.
اگر من ناصر حجازى بودم، پيش خودم مى گفتم كه اين آخرين فرصت است و بايد آن را غنيمت بشمارم؛ ديگر زمان غرور و لجبازى نيست و اگر با اين رويه پيش بروم، با سر به زمين مى خورم. ممكن است مجتبى جبارى روى سايت رسمى اش درست نوشته باشد كه حجازى به سمت پرتگاه مى رود. اگر من مربى استقلال بودم، به جاى آنكه با مجتبى لجبازى كنم، از او كمك مى گرفتم. به بازيكنان تيم ام مى گفتم كه مجتبى ليدر بازى است تا هم خيال او راحت شود و هم خيال خودم. مى فهميدم كه مجتبى جبارى از اينكه ليدر خط ميانى نيست و تمام توپ ها به او ختم نمى شود، عذاب مى كشد و چون به عنوان بازيكن نمى تواند حرفى بزند، از درون خودش را مى خورد.

اگر من سرمربى استقلال بودم، به ياد مى آوردم بازى با برق شيراز را كه چه اتفاقى افتاد كه با همفكرى و همكارى مجتبى بازى باخته را بردم. پس بهتر است از اين به بعد باز هم با مجتبى، على منصوريان و آنهايى كه مى توانند به استقلال كمك كنند، همفكرى و تعامل داشته باشم.
اگر من ناصر حجازى بودم، خيلى زود مى فهميدم كه اطرافم چه مى گذرد؛ آيا واقعاً بازيكنان من را به لحاظ فنى قبول دارند يا نه؟ چرا آنها بايد بگويند كه اگر از دسته دوم جوانان تهران مربى بياورند، بهتر از حجازى نتيجه مى گيريم؟ من زود مى فهميدم كه آنها به كارم احترام نمى گذارند بلكه ارزش موى سپيدم را نگه داشته اند كه چيزى نمى گويند؛ مى فهميدم كه تيم استقلال بدنسازى درست و حسابى ندارد و مى دانستم كه با اين نفرات، استقلال نبايد نهم جدول باشد بلكه اشكال از من مربى است كه تيم نمى برد و مساوى مى كند و مى بازد.
اگر جاى حجازى بودم، براى دقايقى با خودم خلوت مى كردم و در اين تنهايى از خودم مى پرسيدم كه چرا شب قبل از مسابقه با يك تركيب تمرين مى كنم و روز بازى تركيب ديگرى را به زمين مى فرستم. كجاى دنيا اينگونه رفتار مى كنند؟ كجاى دنيا يك هفته با ۳ دفاع تمرين مى كنند و روز بازى كه مى رسد، يكدفعه سيستم را تغيير مى دهند و بازيكنان را با آرايش ۴ دفاع به زمين مى فرستند تا همه شوكه شوند.
اگر مربى استقلال بودم، از نگاه ها و پوزخندهاى بازيكنان مى فهميدم كه دستياران من نقش مترسك را دارند و هيچ كس حرف آنها را نمى خرد؛ كسى به آناليزها توجهى ندارد و آنها وقتى با تغيير سيستم و تغييرات نفرى مواجه مى شوند، داخل زمين سردرگم و بى برنامه هستند.
اگر حجازى بودم، اجازه نمى دادم كه بازيكنانم مرا با امير قلعه نويى قياس كنند و بگويند هزار رحمت به اميرخان! وقتى اينها را مى شنيدم، مى فهميدم كه تبر به ريشه خودم مى زنم و اگر همين روند را ادامه بدهم، اين آخرين فرصت را هم از دست خواهم داد و پس از ۸ سال دوباره بايد به خانه برگردم و آن وقت چه فايده اى دارد كه سر ميز شام هر شب به حرف هاى همسرم و آتيلا گوش كنم!
اگر جاى حجازى بودم، دست از سر مجتبى برمى داشتم چون مجتبى نه اهل از تمرين فرار كردن است و نه اهل زير و رو كشيدن؛ كمى سياستمدارانه با او برخورد مى كردم تا به جاى آنكه با من لجبازى كند، عصاى دستم مى شد. آخر مگر با بازيكنى كه شب سر وقت مى خوابد و به فكر فوتبال و آينده اش است، بايد لجبازى كرد؟
اگر من ناصر حجازى بودم، به همه اين حرف ها خوب فكر مى كردم و اجازه نمى دادم كه آبرو و اعتبارى را كه ذره ذره طى اين همه سال جمع كرده ام كمتر از ۱۰ ماه بر باد برود اما حيف كه من ناصر حجازى نيستم. من يك روزنامه نگارم كه اينها را از زبان بازيكنان استقلال به دفعات مى شنوم و دلم مى سوزد براى حجازى كه پس از ۸ سال دوباره در حال محكوم شدن به خانه نشينى است.