بعد از ناكامى در ميدان جهانى منچستر... -

ایران ورزشی-بديهى است كه مى توان بدون هيچ چون و چرايى گفت كه تكواندو ايران در ميدان جهانى منچستر باخت. همين!
هرچقدركه از نتايج مبارزات بانوان در اين رقابت ها انتظار درخور توجهى نداشتيم ولى در عوض، شكست هادى ساعى و يوسف كرمى در مرحله اول بازيها تعجب برانگيز بود و جامعه تكواندو را در بهت و حيرت فرو برد. البته اين امر كتمان ناپذير است كه قرعه تكواندوكاران ما در اين مسابقه ها، نقش بسيار تأثيرگذارى را در عدم كسب نتايج آنها داشت.
به عنوان مثال همگى مشاهده كرديم كه همان حريف چين تايپه اى هادى ساعى كه در مقابلش به پيروزى رسيد در مرحله بعدى به راحتى هرچه تمام تر، بازى را به حريف گمنام استراليايى واگذار مى كند يا اينكه لوپز امريكايى در فينال حاضر نمى شود و به مدال نقره (البته با سياست آينده نگرى خاص خودش) بسنده مى كند. ما نبايد از اسم ها و شهرت ها مى ترسيديم و براى خودمان استرس و بى روحيه گى مى خريديم.

چطور ممكن است كه در سال هاى اخير در بازى مقابل اين حريف امريكايى مشهور، نتوانيم راهكارى پيدا كنيم و يك بار هم كه شده او را شكست دهيم. يعنى چنين چيزى غيرممكن است؟ هم يوسف و هم هادى در المپيك آتن و قهرمانى جهان در سال ۲۰۰۱ به اين تكواندوكار امريكايى باخته بودند و هر سال به اين اميد روزگار را سپرى مى كردند تا روزى برسد كه او در مقابل ايرانى ها زانو بزند و دست هاى خود را به نشانه تسليم بالاى سر خود ببرد ولى زهى خيال باطل! آيا او (يعنى همان لوپز امريكايى) اينقدر فنى و پيچيده مبارزه مى كند كه ما تا به حال نتوانسته ايم يك ضد تاكتيك در مقابل او به اجرا بگذاريم؟ او كه به گفته اغلب كارشناسان يك تكواندوكار معمولى اما با هوش و زيرك است، يعنى پيروزى در مقابل اش اينقدر دست نيافتنى است؟ او آنقدر نام و شهرتش را به رخ حريفانش كشيده كه اكثرا و على الخصوص تكواندوكاران ايرانى در مقابل او اعتماد به نفسشان را از دست مى دهند و به راحتى هرچه تمامتر در رقابت با او كم مى آورند.
در كل و در كل بايد اين را گفت و يادآور شد كه كار براى تكواندوى ايران تمام نشده و حيات و زندگى ادامه دارد. ما اگر كمى بجنبيم در ميدان ويتنام به راحتى هرچه تمام تر مى توانيم سهميه المپيك را به دست آوريم ولى آيا آخر تكواندو ايران همين ويتنام است و بس؟
پس معيارها و اعتبارات به دست آمده تكواندو ايران در گذشته اى نه چندان دور به كجا خواهد رفت؟ به گفته غلامحسن ذوالقدر كه همواره بر اين نكته كه هر رقابت و مبارزه در المپيك براى تكواندوكاران ما حكم يك بازى فينال را دارد، تأكيد مى كند، بايد اضافه كنيم كه صد البته و به شكرانه خداوند متعال، يعنى تكواندوى ايران در ويتنام سهميه المپيك را مى گيرد ولى نكته اينجاست كه ما بايد فقط در آسيا مورد سنجش واقع شويم و در رقابت هاى جهانى زنگ تفريح باشيم؟ همان طور كه مى دانيم حريفان ايرانى بيكار نمى نشينند و دست روى دست نمى گذارند كه به آينده و گذر عمر اميدوار باشند. آنها نيز هدفمند هستند و جاه طلب. پس ما نيز بهتر است كه طريق راه آنها را سرلوحه خود قرار دهيم تا نگوييم «شايد وقتى ديگر ...!»
با كمى تأمل و نگاهى به آمار گذشته به اين نكته مى رسيم كه نسبت به گذشته، تكواندوى ما يك پله عقب تر رفته است. اين نكته را بايد به مسؤولان تكواندو يادآور شد كه ديگر وقت آزمون و خطا نداريم و بايد اين نوسان و نقصان موجود را از بين ببريم. از همين امروز فقط و فقط بايد به المپيك فكر كنيم و ديگر هيچ! عواملى همچون چگونگى تمرينات درون اردويى، حضور فعال در ليگ تكواندو، تغذيه، روانشناسى و ... همگى در موفقيت هاى آينده تكواندو ايران دخيل هستند. در مورد هادى ساعى و مسابقاتش در منچستر بايد بگويم كه او هرچند در يكى دو سال اخير و بالاخص بعد از رقابت هاى قهرمانى جهان ۲۰۰۷ در چين، افت و نزول محسوسى را داشته است ولى اين بار نيز نتوانست انتظارات را برآورده كند و ناكام بزرگ تكواندوى ما لقب گرفت. اينها همه درحالى است كه او آماده تر از دوره قبل به نظر مى رسيد و انگيزه هايش دوچندان بود ولى قرعه و شانس با او يار نبود و حريف جوانش برابر او قدرتنمايى كرد و در مقابل كاپيتان باتجربه و با سابقه تكواندوى ايران پيروز شد. در مورد يوسف كرمى نيز ذكر اين نكته خالى از لطف نيست كه او به خودش باخت چرا كه اگر بر روحيه و اعتماد به نفس خود پافشارى مى كرد، تيتر حذف او از ميدان جهانى منچستر را نمى زديم و الان اوضاع به گونه اى ديگر رقم مى خورد. به گفته حاضران در سالن و در حين مسابقه يوسف كرمى با لوپز امريكايى، تكنواندوكار آذرى زبان ايرانى روحيه اش را باخته بود و به نوعى بازى را به نام آن حريف واگذار كرد! چرايش را بايد از او و كادر مربيان پرسيد. يوسف اگر به خودش بيايد مى تواند همانند مسابقه هاى سال ۲۰۰۳ همه را قلع و قمع كند و پيروز مطلق لقب بگيرد. همه چيز مى شود اما اگر بخواهيم ...
پرداختن به موضوع ناكامى تكنواندوكاران زن نيز در آينده اى نزديك قابل تعمق خواهد بود.