فرصت زيادى نداريم -

ایران ورزشی-در دو سه روز اخير يوتسا ست كوويچ سرمربى تيم واليبال نوجوانان ايران به صراحت اعلام كرده است

كه ديگر مربيگرى تيم نوجوانان را نمى پذيرد و خودش را آماده كرده است تا سكان رهبرى تيم جوانان را كه با نوجوانان افتخار آفرين پيكارهاى مكزيك شكل مى گيرد به دست بگيرد، او كه از بدو ورودش بر چنين عقيده اى پا فشرده و گفته بود چنانچه به او اجازه داده شود كه با شاگردان خود از رده سنى پايين تا تيم ملى بزرگسالان كار كند،
ايران را به مريخ واليبال جهان يعنى المپيك مى رساند. اين در حالى است كه فدراسيون واليبال با يك مرد مريخى كه مرشد و سمبل تمامى مربيان بلوك شرق از جمله همين يوتسا ست كوويچ است براى المپيك لندن قرارداد سفت و محكمى بسته كه برگشت ناپذير است.

البته اين حق يك مربى موفق ست كوويچ است كه براى خود شرط بگذارد و اگرچه اين را نيز مى دانيم او در نهايت به رأى فدراسيون واليبال گردن مى گذارد اما در اين بين يك مربى صاحبنام ايرانى نيز وجود دارد كه سند مربيگرى تيم ملى را ظاهرا به نام او زده اند، مصطفى كارخانه كه هم مدال نقره نوجوانان جهان را در كارنامه خود دارد، هم برنز جوانان جهان و ايضا طلاى باشگاه هاى آسيا را، بنابراين اگر ايده مربى صربستانى تيم نوجوانان برآورده شود و كارخانه نيز مدعى سرمربيگرى تيم ملى بزرگسالان شود، تكليف چيست؟ براى ما مربى خارجى و ايرانى فرقى ندارد، هر كدام را كه كارآيى، علم، دانش و مديريت لازمه را داشته باشند، تأييد مى كنيم اما انتظار ما اين است كه مربيان ايرانى نيز ميدان و مجال خودنمايى پيدا كنند، ايرج مظفرى، محمدرضا دامغانى، حسين معدنى و باى محمد دوجى كه وارد گود شده اند هم حق و انتظارى دارند و از سوى ديگر آيا هيچكس به اين فكر كرده است كه ۴ بازيكن گنبدى را چه كسانى ساخته اند و الفباى اين ورزش را پيش كدامين مربيان آموخته اند؟ آيا ست كوويچ و دوستانش به ياد دارند كه عليرضا جديدى، مجتبى غياثى، مجتبى شبان و حامد باقرپور چگونه كشف شده اند؟ اگر در وقت شادى ها و موفقيت ها حق ديگران را ناديده نگيريم، مردانگى كرده ايم، مسأله اى كه رييس فدراسيون واليبال در گفت و گوى تلويزيونى خود به آنها اشاره كرده و گاسپادين ست كوويچ اصلاً آن را بر زبان نياورده بود، زمان، زمان تقسيم غنايم نيست، به قول ناپلئون بناپارت پيروزى هزاران پدر دارد و شكست هميشه يتيم است اما ما زمانى كه ست كوويچ با تيم جوانان ايران در آسيا دوم و در جهان پنجم شده بود، احترامش را نگه داشتيم، در صورتى كه براى احمد پوركاشيان كه با تيم نوجوانان پنجم جهان شده بود، درخت اعدام را تزيين كرده بوديم! پاى درد دل پوركاشيان بنشينيد در متوجه مى شويد كه خودى و غيرخودى چگونه براى عدم موفقيت تيم او كارشكنى مى كردند اما براى ست كوويچ از جان آدميزاد تا شير كبوتر مهيا شده بود، بنابراين بايد رعايت حق وحقوق همه را كرد صدا و سيما اگر نقش مهمى ايفا كرده رسانه هاى نوشتارى هم بى نظير بودند، متأسفانه آنها هم مثل مربيان ايرانى و برخى كاركنان صديق فدراسيون در گفتار گاسپادين فراموش شده اند.
به هر روى وقت تنگ است و با توجه به جلو كشيده شدن تاريخ مسابقه هاى نوجوانان آسيا كمتر از يك سال زمان داريم، هر چه زودتر دست به كار شويم، براى واليبال ايران ست كوويچ و گاييچ و كارخانه عزيزند و اما امروز به جايى رسيده ايم كه بزرگترين مربيان دنيا هم براى قبول مسؤوليت و سرمربيگرى اين تيم ها سر و دست مى شكنند.