فاصله ما و روس ها يك امتياز نبود! -

ایران ورزشی-رقابت هاى كشتى آزاد و فرنگى قهرمانى جوانان جهان در چين به پايان رسيد و پرونده اين مسابقات تا ۲ سال ديگر مختومه اعلام شد تا پس از المپيك مجدداً تيم هاى كشتى جهان دوباره براى المپيك بعد براى پشتوانه هاى خود برنامه ريزى كنند.

اين آخرين دوره از مسابقات جهانى جوانان پيش از المپيك پكن بود و نكته جالب مسابقات اين دوره در ليتوانى، گواتمالا و چين قهرمانى بلامنازع روس ها و نايب قهرمانى هميشگى ايران بود.
تيم ما همانطور كه در استانبول ،۲۰۰۳ وينيليوس ۲۰۰۵ و گواتمالا سيتى ۲۰۰۶ پايين تر از روس ها در سكوى سوم ايستاده بود باز هم در پكن ۲۰۰۷ اين عنوان را البته با حداقل مدال طلا از آن خود كرد تا از همين امروز قهرمانى روس ها در المپيك ۲۰۱۲ با اتكا به اين پشتوانه مطمئن قابل پيش بينى باشد.

اگر چه عنوان نايب قهرمانى جهان، مقام شايسته و قابل توجهى است اما جاى جوانان كشتى بلد اين مرز و بوم فقط روى سكوى نخست است و غيرت ايرانى مى طلبد تا پس از اين همه نايب قهرمانى و قرار گرفتن در سايه روس ها، حتى يك بار هم كه شده مديران ما براى شكست روس ها برنامه ريزى كنند و حس مبارزه طلبى و رقابت گونه تورنمنت هاى ورزشى را درك كنند.
پيش از مسابقات جهانى جوانان در آستانه اعزام هشدار داديم كه رنگ و بوى انگيزه هاى همه ملى پوشان تيم ملى كشتى آزاد نقره اى است و هيچ اهتمام و عزم راسخى براى كنار زدن روس ها در بدنه تيم ملى جوانان ديده نشد و همان طور كه ملاحظه شد نتايج بهترين مصداق براى نظر ما بود و باز هم كاروان كشتى آزاد ما با وجود تغييرات بسيار در كادر فنى و مربيان و همچنين نحوه برگزارى اردو، ميزان پرداخت ها و هزينه ها باز هم نتيجه اى گرفت كه در طول ۴ سال گذشته بارها تكرار شده بود.
با اين تفاسير كنار گذاشتن اكبر فلاح و اعطاى سكان هدايت اين تيم به محمود معزى پور نه تنها ثمرى نداشت بلكه فقط حجم انتقادات بيشترى را متوجه فدراسيون كشتى كرد چون همين عنوان نايب قهرمانى كه معزى پور شصت و چند ساله در گواتمالا و چين كسب كرد در دوره هاى قبل در استانبول و ليتوانى توسط اكبر فلاح براى كشورمان به ارمغان آورده شده بود.
نكته ديگر مرغوبيت مدال هاى فرنگى كاران نسبت به كشتى گيران آزادكار بود چرا كه در كشتى فرنگى شاگردان حسن رنگرز مربى جوان تيم ملى كشتى فرنگى جوانان ۲ مدال طلا كسب كردند اما در كشتى آزاد فقط يك مدال طلا توسط مهدى تقوى به بار نشست كه همين مهدى تقوى نيز فقط به خاطر كمك به تيم در وزن ۶۰ كيلوگرم كشتى گرفت و زحمت اضافه وزن هاى مرگبار را به جان خريد اما به راستى اگر تقوى نبود يا اين رشادت را به خرج نمى داد كدام يك از شاگردان معزى پور مى توانستند رنگ طلا را آذين بخش مدال خود كنند؟
از طرفى در وزن ۱۲۰ كيلوگرم و در كشتى آزاد نيز اتفاق عجيبى افتاد كه جاى تأمل و بحث دارد و آن ضربه شدن محمدرضا آذرشكيب مقابل حريف روسى بود. آذرشكيب با اينكه تا فينال كشتى هاى قابل قبولى گرفت اما در فينال يك پيش باخته واقعى بود و مقابل حريف خود با ضربه فنى شكست خورد. البته اگر آذرشكيب حريف خود را مى برد باز هم تيم ما به لحاظ مرغوبيت مدال از روس ها عقب مى ماند.
به هر حال واقعيت اين است كه اختلاف كشتى ما و روسيه به اندازه همين يك امتياز نمودارى و جدولى نيست بلكه تمام فاصله بين ما و روس ها در همين ضربه فنى شدن در فينال جهانى خلاصه مى شود. ما با آنها به اندازه يك ضربه فنى فاصله داريم و هر كس از معزى پور گرفته تا مربيان ديگر كه مى خواهد فاتح سكوى نخست دنيا باشد بايد اين فاصله را كم كرده و بايد شرايط فنى و تكنيكى و از آن مهم تر روحى را به حدى برساند كه كشتى گير ما در فينال نمادى از يك ايرانى پرافتخار باشد تا يك مغلوب ناتوان...