انگيزه هاى نقره اى -

ایران ورزشی-ديروز وقتى جوانان تهران را به قصد گوانگ جو از طريق تايلند ترك كردند و بعد مصاحبه و گفت وگوى طول و دراز مردباتجربه كشتى را مرور كردم، از خود پرسيدم چگونه برخى نمى خواهند بين كار درست و نادرست تفاوتى ايجاد كند.

در فدراسيون كشتى از قهرمانى تيم ايران در رقابت هاى جهانى صحبت مى كردند، ان شاءالله كه چنين باشد و ان شاءالله مهدى تقوى و يارانش روس ها را انگشت به دهان بگذارند.
شايد خيلى ها ندانند كه رقابت ايران و روسيه يك طرف ماجراست و نبرد تيم هاى ديگر براى كسب مقام سومى طرف ديگر ماجراست.
آرزو داشته و داريم كشتى ما بتواند با آن همه تجربه و با آن همه ممارست، كياست و كاربلدى بتواند نقش سال هاى ۱۹۹۴ بوداپست، ۱۹۹۵ تهران و ... برابر حريف كهنه كارى چون روسيه پياده كند.

وقتى تاريخ را ورق مى زنم و ياد رخدادادهاى سال ۱۹۷۱ صوفيه مى افتم و ۲ طلاى وزن اول و دوم و نقره هاى سيدعباسى، فرهنگ دوست و مقام هاى چهارم اوزان ۶۸ و ۹۰ و سنگين وزن و نايب قهرمانى جهان مى افتم بعد خاطره هاى تلخ المپيك مونيخ همه چارچوب بدنم را به لرزه مى اندازد. به ياد مى آورم دستگاه ورزش و فدراسيون كشتى آن روزها اسير فوتبالى مثل امروز نبود، برنامه ريزان پرغلط كشتى گمان كردند براى گريز از حواشى بهتر است تمرين مرتب، حساب شده و با برنامه را بر هر چيز ديگرى اولويت بخشند.
ياران كاپيتان موحد ناكام مبارزات صوفيه فكر مى كردند بايد بدن ها را قوى كرد، زنده نگاهداشت و به آنها نيروى جوانى را تزريق كرد تا المپيك مونيخ خاطره ساز المپيك ملبورن باشد. در راه مونيخ كشتى پرستاره ما همه چيز جز روح، جز شادى جمعى، جز نيروى انگيزه ساز و ... داشت.
امروز حاج آقا معزى پور گذشت زمان را فداى تجربه بالاى خود كرد، به ملت قول قهرمانى جهان داده است، به آنها و به رييس فدراسيون كشتى اطمينان داده است كه بار سنگين كار كه بر دوش كادر فنى است سالم به مقصد رسيده است، حالا بايد جنگ و جدال نفسگير مبارزه ۲ تيم ايران و روسيه را انتظار كشيد.
معزى پور تنها ايرادى كه به آن اعتقاد داشت از سر راه برداشت تا جوان كم تجربه به اين باور برسد كه ملى پوش بزرگسال حريف و هماوردش در تشك هاى مجاور است، او مى خواست بچه ها را يك سال دور از حريفان نگاه دارد و اجازه ندهد قوت و ضعف حريف روس، اوكراين، ازبك و كره، ژاپن و ديگران به دست ايرانى دلاور برسد.