عبورازسقف خيالى -

ايران ورزشى -موضوع كاملاً مشخص بود. چند روز بيشتر به پايان روزهاى نقل و انتقالات باقى نمانده بود و پرسپوليس نتوانسته بود اتفاق خاصى را رقم بزند. در روزهايى كه رقيب هميشگى نام هاى بزرگ ليگ را به مجموعه بازيكنان جديد خود اضافه مى كرد حبيب كاشانى با گزينه هايى به توافق مى رسيد كه البته مشترى ديگرى غير از پرسپوليس نداشتند. مذاكراتى كه از همان دقيقه اول با پافشارى روى همان قانونى شروع مى شد كه از چند هفته قبل در هم انديشى ۲ نفره او با حسن بيادى به تصويب رسيده بود.

سقف قرارداد ۱۵۰ ميليون تومانى كه بارها كاشانى را سوژه اول اخبار ورزشى مى كرد، حضور او روى جلد روزنامه ها با تأكيد روى اين نكته كه سقف تعيين شده تحت هيچ شرايطى شكسته نخواهد شد در همان روزهاى اول به خوبى پيش مى رفت. ستاره هاى بزرگ يكى يكى از چند قدمى پرسپوليس، سر از تيم هاى ديگرى درمى آوردند كه قواعد نقل و انتقالات را خيلى خوب مى دانستند، در اين ميان حبيب كاشانى باقى مى ماند و استدلال هايى كه دل دوآتشه ها را به درد مى آورد. بر اساس همين استدلال ها بود كه كعبى و معدنچى به عنوان ۲ متهم اصلى كه پول را به علاقه و تعصب ترجيح داده بودند از جانب آقاى مديرعامل محكوم شدند، چرا كه او معتقد بود ستاره هاى فصل قبل بايد پولى از جريان نقل و انتقال شان به پرسپوليس مى بخشيدند. ستاره هايى كه البته هيچ قراردادى با باشگاه نداشتند و براساس قوانين، بازيكن آزاد به حساب مى آمدند.
نامه معروف به سپاهان و صباباترى هم درست در همين راستا نوشته شد. كاشانى در آن نامه هم پستى هايش را در صبا و سپاهان به بالا بردن سطح توقعات بازيكنان ليگ متهم كرده بود. يك حربه ديگر براى آرام كردن ذهن هوادارانى كه سهمى از هياهوى روزهاى ويژه نقل و انتقالات نداشتند اما هيچكدام از تفكرات نتوانست تغيير خاصى در فضاى موجود به وجود بياورد. توافق با سپهر حيدرى و شايد محسن خليلى اوج فعاليت هاى پرسپوليس در بازار جذب بازيكنان فصل جديد بود. اين در شرايطى بود كه باقى ستاره ها در سرنوشتى كاملاً مشابه سر از استقلال درآورده بودند.
آرش برهانى، پژمان منتظرى و ميثم منيعى دقيقاً همان نام هايى بودند كه قبل از امضا كردن دفتر نقل و انتقالات با استقلال پشت ميز مذاكره با پرسپوليس نشسته بودند اما قانون استثنايى اين فصل حتى اجازه جدى شدن توافق هاى اوليه را هم نداده بود.
پرسپوليس در نهايت حاضر به پرداخت ۱۵۰ ميليونى بود كه از روزهاى اول آن را در رأس فعاليت هايش قرار داده بود و اين به هيچ وجه نمى توانست با شرايط بازيكنانى كه در بدبينانه ترين حالت رقمى نزديك به ۲ برابر آن را از تيم هاى ديگر دريافت مى كردند همخوانى داشته باشد. نام هاى بزرگ يكى بعد از ديگرى از پرسپوليسى شدن انصراف مى دادند و به نظر نمى رسيد اتفاق قابل توجهى در انتظار تيم حبيب كاشانى باشد.
موضوعى كه اتفاقاً صداى اعتراض طرفداران را هم درآورده بود. آنها كه فصل گذشته را با تماشاى نمايش دلپذير تيم دنيزلى پشت سر گذاشته بودند دوست نداشتند در روزهاى سرنوشت ساز نقل و انتقالات تماشاگر اضافه شدن گزينه هاى بزرگ به اردوى رقيب باشند.
بله؛ موضوع كاملاً مشخص بود. عقب نشينى حبيب كاشانى از مواضع سفت و سخت اوليه را با كمى زيركى مى شد به راحتى از همان روزهاى اول پيش بينى كرد.
عقب نشينى كه در نهايت به توافق با محمد نصرتى و عباس آقايى منتهى شد. موضوع وقتى جالب تر مى شود كه نزديكان مدافع فصل گذشته پاس رقم نهايى مورد توافق او با پرسپوليس را بالاتر از ۲۵۰ ميليون تومان مى دانند تا مشخص شود سياست هاى مديريتى باشگاه در يك چرخش ۱۸۰ درجه اى با سبك و سياق متفاوتى پيگيرى مى شود. سياست شكست خورده تعيين سقف قرارداد در روزهايى كه ارقام قراردادها در نمودارى كاملاً صعودى بيشتر از هميشه مى شود مى تواند تجربه خوبى براى حبيب كاشانى باشد. چه، شايد او از اين به بعد با آگاهى بيشترى در نشست هاى ۲ نفره با دوست صميمى خود براى پرسپوليس تصميم گيرى كند!