يك ملت در انتظار افتخارآفرينى كشتى -

ایران ورزشی-درست كه همه راه ها به فوتبال ختم مى شود ولى حكايت كشتى و كشتى گيرى حكايتى ديگردر ورزش ماست

مردم و ملت به كشتى عشق مى ورزند و از كشتى انتظارات فراوان دارند، نمى دانم كه مسؤولان و كادر فنى از اين همه جوشش و غليان احساسات خبر دارند يا نه؟

قهرمانى كه غايب صحنه هاست
امروز رهبران فنى يا بهتر منصور برزگر از نقاط قوت كشتى حرف مى زنند ولى همين رهبران به زعم قدرتمند در هراسند كه نبايد در همه ميدان ها ظاهر شد و دست به نمايش زد و به اصطلاح همه چيز را روى دايره ريخت. و مى بينيم نه داوطلب جام بلاگلازوف هستند نه دانكلوف.

امروز كشتى گيرى به نام حميد محمدنژاد با شكست قهرمان المپيك و آسيا راه به تيم ملى پيدا مى كند ولى همين قهرمان انگشت نما در سال گذشته هرگز به يك مسابقه بين المللى ورود نكرده و هرگز در مصاف با نخبه هاى درجه اول دست به خودنمايى نزده است.امروز كشتى ما با ساز و برگ و خودستايى مردان فنى خود مى خواهد به ميدان بر تب و تاب قهرمانى جهان براى كسب و تكرار پيروزى به مقابله با رقباى جهانى ورود كند ولى نمى داند فقط به صف كردن ۷ كشتى گير دلايل كافى براى نمايش قدرت تيم دوم جهان نيست.كشتى دبدبه و كبكبه فراوان دارد، پيشينه درخشانى در كارنامه اش هويداست ولى با همه اين احوال خيلى از اوقات كشتى به واسطه اشتباهات مكرر، داورى هاى آنچنانى و ضرباتى كه جبر زمان ناخواسته بر پيكر كشتى وارد كرده است همه خواب و خيال ها باطل از كار درآمده و همه خوش خيالى ها نقش برآب شده است.

ايران هميشه در جمع ۶ تيم
خيلى ها هستند كه اعتقاد دارند هر اتفاقى رخ دهد، كشتى ايران از جمع ۴ تيم يا بهتر ۶ تيم اول رده بندى پايين تر سقوط نمى كند، در حالى كه وقتى تاريخ را ورق مى زنيم به رخدادهايى برخورد مى كنيم كه حاصلش حذف ستاره ها و قهرمانان انگشت نماى تيم ملى بوده است.
كشتى را يك ورزش بى ركورد معرفى كرده اند ولى چرا اين ورزش بى ركورد تركش هايش براى كشتى روسيه بى اثر و خنثى است؟ چرا روسيه در رخدادهاى بزرگ و اتفاقات دور از باور كمتر آسيب مى بيند و چگونه است كه ما در زمانى هايى كه به بزرگترين افتخارات ممكن يعنى قهرمانى جهان دسترسى پيدا مى كنيم قادر نيستيم حتى با چنگ و دندان از پيروزى حاصله حفظ و حراست كنيم؟ راستى يكبار شده مسؤولان به اين فكر بيفتند كه چرا سقوط بعد از پيروزى هاى تاريخى و بزرگ انكارناپذير بوده است.
هر كسى به صور مختلف از رخدادها برداشت مى كند، هر كسى به خود اجازه مى دهد با منطق شخصى دلايل را مورد توجه قرار دهد ولى متأسفانه هيچ چيز قابل اندازه گيرى نيست و هيچ كس نمى خواهد شجاعت به خرج دهد و عنوان نمايد كه دليل اصلى نامرادى ها بى توجهى به روند حركتى حريفان و پشت كردن به واقعيت ها بوده است.

داستان ناكامى يوكوهاما
در سال ۱۹۶۱ يوكوهاما وقتى دنياى كشتى گرفتار نمايش دور از باور كشتى گيران ايرانى شد و ۵ مدال طلا، ۲ مدال نقره و برنز و قهرمانى جهان را در انحصار دلاور مردان ايران ديد، دستگاه ورزش ما بدقلقى آغاز كرد و همه چيز را بر هم زد و بدون تفكرات معقول و منطقى ريش و قيچى كشتى را به دست مربى تيم قهرمان يعنى شادروان حبيب الله بلور سپرد.
بلورى كه هميشه سر و كارش با فن و بند كشتى بود، آنقدر بلندپروازى داشت كه مى خواست يك شبه ره صدساله در فيلا برود، او وقتى قبل از آغاز مبارزات «توليدو» در جلسه فيلا حاضر شد به خود اجازه داد كه براى آقاى روژه كولن فرانسوى كه از سوى شرق و غرب حمايت مى شد شمشير از نيام بركشد و بر او و همه دور و برى هاى مرد فرانسوى بتازد تا حق ايران را يكباره از اين ظالمان بگيرد.حرف هاى بلور وقتى تمام شد و فيلانشينان به ظاهر تسليم حرف و سخن منطقى نماينده كشورى كه خود را صاحب كشتى دنيا معرفى مى كرد شدند، دست به شور و غور زدند و دستور قتل عام تيم اول جهان را به داوران دادند.

حريف تازه قهرمان
حالا ايران تيم اول سال ۱۹۶۱ كشتى جهان هماوردش فقط رقباى حاضر در صحنه نبودند داوران خودفروخته براى آنكه گربه را دم حجله قربانى كنند از همان گام اول سلاخى كشتى گيران ايرانى را در دستور كار خود قرار دادند. محمد ابراهيم سيف پور قهرمان ۵۷ كيلوهاى جهان را مقابل حسين آكبا ش ترك، همانكه ۶ سال قبل در المپيك ملبورن مغلوب محمدعلى خجسته پور شده بود بازنده اعلام كردند و محمدعلى صنعتكاران را مقابل حريف درجه دومى چون آبه ژاپنى شكست خورده معرفى كردند و تيمى كه در يوكوهاما ۵ طلا و ۲ نقره برده بود، يكباره وقتى به خود آمد فقط حبيبى و مهديزاده را در سكوى قهرمانى ملاقات كرد، خبرى از تختى قهرمان، سيف پور و صنعتكاران مدال طلادار در شب پايان نبود.
روس ها، ژاپنى ها و ترك ها اجازه ندادند كه ايران يعنى قهرمان جهان حتى سايه اش روى سكوى قهرمانى هويدا شود و امروز هم آقاى برزگر بايد به اين واقعيت بزرگ انديشه كند كه ديروز و مدال هاى طلا، نقره و ۲ برنز مرادمحمدى، بذرى، يزدانى و معصومى فقط به گذشته تعلق دارد و امروز با اين سلاح ها مى توان دل حريفان را خالى كرد وگرنه همه مى دانند كه گذشته ها، گذشته و فقط بايد مرد ميدان و مرد رزم و جنگ بود تا دنيا توانايى ها و شايستگى هاى نخبه هاى يك ملت را باور كند.