جنگ هميشگى مربيان داخلى -

ایران ورزشی-او امروز چاره اى جز پناه بردن به تناقضى آشكار ندارد. امير قابل دفاع نيست و اين قضاوت البته بيرحمانه نيست. چه او به همان اندازه كه خود را مقصر قلمداد مى كند با بكارگيرى جملاتى كاملاً كليشه اى زيركانه به دنبال هدف اصلى خود مى گردد؛ «تبرئه.»
قلعه نويى در حالى مى گويد: «مقصر اصلى ناكامى تيم ملى در جام ملت هاى آسيا من هستم.» كه همكاران او گويا به اعتراف هاى جدى تر از اين هم رضايت نخواهند داد. با اين حساب امير جوان حالا يكى از ركوردداران مربيان محبوب ملى هم هست و از اين حيث احتمالاً مى تواند تنه به تنه برانكو ايوانكوويچ بزند. قلعه نويى امروز در اوج ناكامى سيلى همان طرز تفكرى را مى خورد كه خود يكى از طلايه داران آن به حساب مى آيد. آنجا كه به راحتى مجوز موضع گيرى و اظهارنظر درباره سرمربى تركيه اى پرسپوليس را به خود داد و هر چند غيرمستقيم اما در نهايت دنيزلى و عملكردش را در يك برنامه تلويزيونى به چالش كشيد.

برهه پر سر و صدايى بود. درست در همان روزهايى كه حميد استيلى به خود اجازه مى داد تندترين واكنش ها را نسبت به تصميم استاد تركيه اى خودش اتخاذ كند قلعه نويى سكان دار حركتى شد كه در آن «انصاف» به پست ترين مقام خود رسيده بود. آقاى دستيار اخراج شده بود. دنيزلى ديگر او را نمى پسنديد. تنها به همين دليل بود كه مربى اخراج شده در فضاى خاص آن روزها كه داخلى ها فعاليت خارجى ها را شديداً به چالش مى كشيدند، به خوبى توانسته بود دنيزلى را تحت فشار رسانه اى قرار دهد. درست در همان شرايط امير قلعه نويى بى توجه به قامت ملى خود خيلى راحت به خودش اجازه داد تا نه عملكرد دنيزلى بلكه فعاليت اكثر مربيان خارجى در فوتبال ايران را زير سؤال ببرد و شايد استيلى هرگز ندانست كه اين همه حمايت و لفظ از باب دوستى و دلسوزى نيست. قلعه نويى احتمالاً به ياد دارد كه با چه ادبياتى تلويحاً همتاى خارجى خودش در پرسپوليس را به چالش كشيد و تسويه حساب ديرينه اش با پيرمرد تركيه اى را در پشت واژه هاى خيرخواهانه براى مربيان داخلى پنهان كرد.
واكنش مصطفى دنيزلى اما در نوع خود جالب توجه بود.او هرگز در مقام پاسخگويى برنيامد. در عباراتى كوتاه تأييد كرد: «استيلى بهتر است به كلاس مربيگرى برود.» و باز در پى همين جمله بود كه خيلى ها اعتقاد داشتند دنيزلى قصد داشته با اين جمله اخراج استيلى را زهرآگين كند اما پس از يك سال واكنش سرمربى سابق پرسپوليس نسبت به روى كارآمدن حميد استيلى در نوع خود بى نظير است. او باخت و رفت اما پس از مواجه شدن با اين خبر كه استيلى قرار است جايگزين او در پرسپوليس شود، تأكيد مى كند: «بايد اين شانس را در اختيار او قرار دهيد. براى استيلى آرزوى موفقيت مى كنم.»

قلعه نويى در بحران
فوتبال ما بى نظير است. چه در هيچ يك از كشورهاى صاحب سبك فوتبال مربيان تا اين اندازه به راحتى براى تفسير يا انتقاد از يكديگر مجوز صادر نمى كنند اما مربيان داخلى گويا به دنبال كوچكترين لغزش عرصه را بر آقاى مورد هدف تنگ مى كنند تا جايى كه ديگر حتى نتواند در فضايى توأم با آرامش به تحليل يا اعتراف بپردازد. قلعه نويى امروز هرگز در اين مورد به خصوص قابل دفاع نيست. چه خود او مرتكب چنين اشتباهى شده اما نقدها و گفت گوهاى برخى از مربيان داخلى هم آنچنان كه بايد بوى مصلحت انديشى و انصاف نمى دهد.
محمد مايلى كهن در چنين هياهويى با اينكه قبل از شروع جام چهاردهم به شدت مورد بى اعتنايى و حتى بى احترامى توسط امير قلعه نويى قرار گرفته بود، قصد تسويه حساب با اين مربى جوان را ندارد. حتى اگر اين مربى جسور در فرودگاه مهرآباد با آن حرف هاى عجيب و غريب برد تيم ملى ايران در سال ۹۶ مقابل كره جنوبى را زير سؤال ببرد. مايلى كهن مى گويد: «در مرام من نيست كه يك مربى ناكام را تخريب كنم.» حتى سفارش مى كند كه اين جمله طورى تيتر نشود كه بار منفى به خود بگيرد. از سويى اميرحاج رضايى چندان با نام ها كار ندارد. او مدام مى گويد: «ارتقاى سطح فنى به جز ارتقا در سطح فرهنگى فوتبال چاره ديگرى ندارد.» و اين عبارات در ميدان تسويه حساب هاى شخصى چه زود به كليشه تبديل مى شود كه گويى در چنين وضعيتى هيچ كس به فوتبال فكر نمى كند.
قلعه نويى امروز برخى واژه ها را اشتباه به زبان مى آورد. او سرمربى تيم ملى ايران است. بايد بياموزد كه درست سخن بگويد اما آيا به استهزا گرفتن ادبيات او همان چاره اى است كه فوتبال ما را بعد از چند دهه ناكامى به مقصد مى رساند؟
جنگ داخلى ها امروز به اوج رسيده است. قلعه نويى و برخى از مخالفان اين مربى درست مصداق بارز اين جمله شده اند؛ «تو همان قدر كه مرگبارى، مرده اى.»
در همين حال سفر كرده سرخپوشان پايتخت كه البته با از دست دادن چند جام قهرمانى مجبور به ترك پرسپوليس شد، دو روز پيش در مصاحبه اى هرگز در مورد امير قلعه نويى و ناكامى او سخنى نگفت و تصميم گرفت سؤال عجيبى را براى ما طرح كند؛ «چرا قهرمان نشديد؟»
به راستى چرا قهرمان نشديم؟ آيا اين بهترين تيم تاريخ فوتبال ايران نبود؟ آيا افكار عمومى پس از ناكامى تيم ملى در جام جهانى، حذف استقلال از آسيا و عدم راهيابى تيم ملى اميد به مسابقات المپيك پكن تشنه شادكامى نبود و آيا امير قلعه نويى كه امروز توقع حمايت از همكاران داخلى خود را دارد پيش از اين در مواجهه با ناكامى هايشان صبر و سكوت پيشه كرده؟
طرز تفكر غير حرفه اى امير امروز در قواعد قابل پيش بينى فوتبال او را بى رحمانه بلعيده و او در ميانه انتقادات ريز و درشت هضم خواهد شد.
مربيان داخلى چقدر راحت به خودشان اجازه اظهار نظر درباره عملكرد امير قلعه نويى را مى دهند. موضوعى غير حرفه اى كه در هيچ كجاى دنيا مرسوم نيست اگرچه يكى از معماران اين بناى وحشتناك خود امير بود.