اشك، لبخند و خداحافظى -

ايران ورزشى ـ ما ايرانى ها عادت نداريم براى تيم بازنده مان كف بزنيم؛ حتى اگر تيم مان خوب بازى كرده باشد و بازنده اى سربلند باشد. تيم ملى در ورزشگاه بوكيت جليل شهر كوالالامپور بازى را در ضربات پنالتى باخت و به هيچ عنوان مستحق شكست نبود، چرا كه اگر ضربه على كريمى گل مى شد يا شوت جواد نكونام ۱۰ سانتيمتر اين طرف تر بود، الان كره را برده بود و همچنان در مالزى مى مانديم و خودمان را براى بازى نيمه نهايى آماده مى كرديم.در ورزشگاه بوكيت جليل آسمان هم به حال ما مى گريست؛ كره اى هاى شادمان و خوش شانس پايكوبى مى كردند و تماشاگران اين تيم هم در اين جشن سهيم بودند اما تماشاگران ايرانى مات و مبهوت ايستاده بودند و انگار رمق نداشتند براى تيم خود كه ۱۲۰ دقيقه جنگيده بود و تيم برتر زمين بود كف بزنند.

در چنين فضايى بغض چند بازيكن تركيد؛ اول آندرانيك تيموريان بود كه زيرباران دراز كشيد و همان صحنه اى را مقابل ما ساخت كه پيش از اين از خود او در ورزشگاه لايپزيگ ديده شده بود. آندرانيك اشك مى ريخت و لابد ته دلش به بخت بد خودش لعنت مى فرستاد. دومين تجربه تلخ زندگى فوتبالى آندو چه زود رقم خورد. آندرانيك روى زمين افتاده و نكته جالب اينجاست كه رحمان رضايى با صورتى خيس اشك بالاى سرش مى آيد و مى گويد: «آندو جان بلند شو! خسته نباشى، همه چيز تمام شد» و بغضش مى تركد و آندو را در آغوش مى گيرد و هاى هاى ...! لابد رحمان هم پيش خود فكر مى كند كه چرا تقدير اينگونه رقم خورد تا بازى آخر ملى اش، غمبار و تلخ باشد. رحمان كه خاطرات تلخ و شيرين فراوانى با پيراهن شماره ۵ تيم ملى داشت، حتماً دوست نداشت كه با شكست از تيم ملى كنار برود اما تقدير اينگونه رقم خورده بود.
رحمان و آندو سرشان پايين است و از كنار وحيد هاشميان و رسول خطيبى رد مى شوند كه رسول هم نفسش بند آمده و در حالى كه دست هاى وحيد را زير شانه اش ستون مى بيند، هق، هق مى زند و مدام مى گويد: «شرمنده ام... شرمنده ام!»
رحمان و آندو دم در رختكن هستند كه جواد كاظميان هم به جمع آنها اضافه مى شود. جواد بيشتر از همه غصه مى خورد و مثل ابر بهارى مى بارد. البته جواد اعتراض هم دارد: «بى وجدان حق مرا خورد. بايد فيكس بازى مى كردم. هيچ وقت تااين حد پرانرژى وباانگيزه نبودم، حق مراخورد،حق مراخورد و ...!»
البته هستند بازيكنانى كه پس از اين شكست ژست حق به جانب گرفته اند و على رغم چهره غمگين، ته دلشان مى خندند؛ چون بازى نكرده اند و با اين نتيجه جدايى امير قلعه نويى را محتمل مى دانند.
آنها ورزشگاه را ترك مى كنند و تا آخر شب هيچ كس از اتاقش بيرون نمى آيد تا صبح كه سر ميز صبحانه بازيكنان با چشم هاى پف كرده حاضر مى شوند. قلعه نويى با دكتر نصيرى و چندنفر ديگر سر يك ميز نشسته و هنوز اخم هايش را باز نكرده و جواب سلام هيچ كس را هم نمى دهد؛ حتى آنها كه خوب بازى كرده اند. بعد از صبحانه، عده اى شاد و خندان به بازار مى روند تا سوغات بخرند و آنهايى كه در ورزشگاه بوكيت جليل مى گريستند، ترجيح مى دهند تا آخر شب در هتل بمانند و در خلوت به رؤياى از دست رفته قهرمانى فكر كنند.