قبل از جهانى ببازيم بهتر است -

ایران ورزشی-ترديد نكنيم به كشتى بعد از نايب قهرمانى سال ۲۰۰۶ گوانگ جو جفا شده و باز هم از ياد نبريم جفاكاران كشتى همين دوستانى هستند كشتى را سفت و محكم چسبيده اند و اجازه نمى دهند افكار نو، شيوه هاى بديع و كارسازى كه دنياى دگرگون شده كشتى نصب العين خود قرار داده را در دستور كار قرار گيرد.
كشتى شعار جوانگرايى داد ولى همه مى دانند سرنخ كشتى دست همانهايى است كه غروبى براى خود نمى شناسند و نمى خواهند راه را براى جوانان آشنا به فن و خلاق ايرانى باز كنند.
بى مدال بودن ننگ نيست
مربى ۵۰ ساله گمان مى كند فقط او مى تواند شق القمر به وجود آورد و كشتى را با تفكرات تكرارى به جلو هدايت كند. آنها و همه كسانى كه عاشق تفكرات خود هستند يك بار از خود سؤال نمى كنند چرا روس ها با آن همه قهرمان انگشت نماى ديروز اختيار قويترين تيم امروز كشتى دنيا را به يك بى مدال داده ...

اند، در روسيه بى مدال بودن نه تنها ننگ نيست، بلكه زامبولات تديفى را كه فاقد افتخارات بزرگانى چون برادران بلاگلازوف ، سايتى اف و ... مى باشند به ميدان مى فرستند تا مدال دارها و قهرمانان به خود آيند كه هميشه مشت نمونه خروار نيست.
از بى مدال ها سخن گفتيم كه در كشور ما بى جا و بى هدايت اند، از بى مدال هايى ياد مى كنيم كه امروز حرف اول را مى زنند و كشتى گير تحويل تيم ملى مى دهند ولى همه چيز به كام مدال داران است.
اين بى مدال ها كه گناهى نابخشودنى مثل بى مدالى مرتكب شده اند هرگز مورد محبت، نوازش و توجه فدراسيونى ها قرار نگرفته اند.

تاريخ گويا
تاريخ را اگر ورق بزنيد به كيومرث خان ابوالملوكى، حبيب الله بلور، حاج عبدالحسين فيلى، رحمت الله غفوريان و حسين قلى و خيلى هاى ديگر برخورد مى كنيد كه مدالى در گنجينه خود نداشته اند ولى تا دلتان بخواهد كشتى گير با مدال تربيت كرده اند ولى در مقام اندازه گيرى هرگز جايگاهى نداشته اند.
۲ هفته پيش مرورى بر زندگى سازنده بزرگ رحمت الله غفوريان داشتيم، مردى كه صنعتكاران، موحد، برادران تاجيك، فرهنگدوست، سيدعباسى، حسين حيدرى و خيلى هاى ديگر را تحويل تيم هاى ملى داد ولى امروز فقط به اندازه يكصد هزار تومان نزد دستگاه ورزش ارج و قرب دارد ولى بعضى ها كه يك صدم او هنر نداشته اند، سازندگى را بلد نبودند و به زير و بم ورزش آگاهى نداشتند ميليون، ميليون پول دريافت مى كنند و به قرارى روازنه ۳۰۰ هزار ريال مرحمتى فدراسيون كشتى و امكانات بسيار ديگر را حيف و ميل مى كنند و خود را فرشته نجات كشتى معرفى مى نمايند.

قهرمان دوران هاى سخت
كشتى گير و كشتى را قهرمان دوران هاى سخت معرفى كرديم. مطمئن هستيم كم فروشى هاى اين و آن و اشتباهات رهبران تكنيكى هم نمى تواند قهرمان سختكوش كشتى را به سمت و سوى نااميدى سوق دهد. امروز همه مى دانند كه مبارزه پيش از المپيك سخت ، دريافت سهميه كارى مشكل تر است ولى همه حسابى ويژه براى كشتى گير ايرانى باز مى كنند چرا كه ديروز را دنياى كشتى هرگز فراموش نكرده است.
وقتى از ديروز سخن آغاز مى كنيم به
۴ دهه قبل سركشى مى كنيم، آنجا كه ورزش بود و كشتى، آنجا كه دستگاه ورزش با بودجه ۲۵ هزار تومانى ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره و يك مدال برنز از المپيك ملبورن به ملت قهرمان سوغاتى داد.
از ديروزى سخن مى گوييم كه وقتى همه چيز از فروغ بيشتر، از بزرگى و افتخارات افزون تر حرف مى زدند نابخردان ورزش يك باره اصل را فداى خواسته هاى غلط كردند و همه چيز را به آب دادند وگر نه در المپيك ۶۰ رم، تختى و حبيبى
۴۴ سال قبل ايران را صاحب ۲ طلاى المپيك پياپى مى كردند.
و در چنين بحرانى يك بى مدال بزرگ تاريخ كشتى يعنى استاد حبيب الله بلور براى گريز از چاه ويل به سوى جمهورى هاى شوروى سابق لشركشى آغاز كرد.

همه محك خوردند
به مسكو، خاركيف، باكو و ... سفر كردند تا هم بزرگانى مثل تختى و حبيبى را از حال و هواى شكست المپيك دور كنند و هم ميدانى براى نوخاسته ها عرضه نمايند.
نوخاسته هايى مثل مهديزاده، صنعتكاران، سيف پور، سلطانى نژاد، توكل و ...
بزرگان و جوانان در روسيه مثل برگ خزان به زمين ريختند ولى مرد بى مدال كشتى به آنچه مى خواست رسيد و بچه هاى قد و نيم قد تيم ملى را به سلاحى مسلح كرد كه كسى گمانش را نمى كرد.
يوكوهاما در بهار سال ۱۳۴۰ فرا رسيد، هيچ كس به سرداران شكست خورده ايران توجهى نداشت، همه چيز در ظاهر مال بلوك شرق، امريكا و ژاپن بود ولى مردان خيبرگير ايران زمين دست به يك آتش بازى پرشكوه زدند و همه را در نشئه پيروزى سرمست و شاد كردند.
۵ مدال طلا، ۲ نقره و برنز و قهرمانى جهان دستاورد همان بى مدالى بود كه تاريخ كشتى ايران زمين هرگز نمى تواند او را فراموش كند، هر چند كه بعضى ها در تلاش بودند كه با نسبت هاى ناروا پيروزى بزرگ را كمرنگ جلوه دهند.

عبرت بگيريم
نسخه ديروز چاره امروز هم خواهد بود. بايد در فرصت باقيمانده تا مسابقات جهانى، شجاع و جنگجو باشيم از كارزارهاى لهستان و روسيه غافل نباشيم و بى وقفه در تكاپو باشيم تا پيش از جهانى پنجه در پنجه بزرگان كشتى دنيا بيندازيم و بر كوله بار تجربه دلاوران خود بيفزاييم. حبيب الله بلور شق القمرى از خود به جاى نگذاشت كه امروزى ها و مديران تيم ملى ما از آن عاجز باشند. او جوانان را با ميدان دادن باور كرد و به آنها اجازه داد تا طعم شكست را در كشورهاى بيگانه بى واهمه بچشند تا راه پيروزى را آموخته و در پيكار جهانى به حريفان خود اقتدار را ديكته كنند.