مرغ گاييچ يك پا دارد -

ايران ورزشى ـ گاييچ باز هم با بازگشت دستيار براى خود موافقت نكرد، او البته اجازه داد كه كاظمى در سالن نظاره گر تمرينات تيم باشد، اما مرغ او در عدم همكارى با مربى باتجربه ايرانى يك پا دارد. اينكه سوء تفاهمات از كجا آب مى خورد، به طور دقيق نمى دانيم اما ظاهراً برخى از عوامل فدراسيون هم بدشان نمى آيد كه كاظمى ها نباشند. اينكه چرا، دليلش خيلى روشن نيست، اما گفته مى شود كه كاظمى در صحبت هاى خود بى احتياطى كرده و حرف هايى زده كه به مذاق زوران گاييچ خوش نيامده و پادرميانى رييس كميته مربيان فدراسيون كه يك فرد دانشگاهى است هم ظاهراً افاقه نكرده و مربى صربستانى از دنده لج برنخاسته است.

طبيعى است كه يك مربى بايد با گروه همراهش هماهنگ و همفكر باشد اما اگر فردا و پس فردا زوران گاييچ، حسين معدنى را كه از امروز به كادر فنى اضافه مى شود، نخواست چه؟ قبول داريم كه مربيان ما هم بايد رعايت برخى ملاحظات را بكنند، با هر فردى از سر اعتماد سخن نگويند و سفره دل را پيش هر كس نگشايند اما زوران گاييچ بايد به مربيان ايرانى احترام بگذارد.
متأسفانه در زمان پارك كى وون نيز ما مدتى دچار اين سوء برخورد بوده ايم كه به مرور ترميم شد و حل اين مشكل فقط و فقط از عهده رييس فدراسيون واليبال برمى آيد، چون بعضى ها به جاى بازكردن گره، گرهى بر گره ها مى افزايند. اما حكايت استعفاى پيمان اكبرى از تيم ملى كه مورد موافقت محمدرضا داورزنى واقع نشد و به او حكم كرد كه به تمرينات تيم ملى باز گردد، اكبرى نيز به ايران ورزشى گفت: من خودم را يك سرباز فداكار در ورزش ايران مى دانم و با اينكه واقعاً بايد به مشكلات شخصى ام بپردازم، اما تا جام ملت هاى آسيا در خدمت تيم ملى خواهم بود…به اعتقاد ما نيز اينگونه برخوردهاى سرشار از حسن نيت مايه تلطيف روابط در محيط واليبال ما مى شود و چه خوب است كه رييس فدراسيون واليبال در اقدامى بهنگام نسبت به برگزارى بازيهاى خداحافظى براى ملى پوشان ارزنده دهه گذشته اقدام كند.
متأسفانه در سال هاى گذشته بسيارى از ملى پوشان در منتهاى كم لطفى از صحنه دور شدند كه عباس قاسميان آخرين آنها بود.
او درخواست كرده بود كه هنگام حضور تيم استراليا در ايران لحظاتى با لباس تيم ملى به ميدان بيايد و بعد خداحافظى كند اما موافقت نشد و يكى از بهترين سرعتى زن هاى تاريخ واليبال ايران با دلگيرى و دلخورى رفت و ديگر پشت سرش را نگاه نكرد.